De reis van mijn moeder

SANYO DIGITAL CAMERA

Is deze brief zo goed?

“Soms voel ik een soort verdriet.” zucht mijn moeder “Net of ik van binnen huil. Alles is ook zo anders geworden. Dat is het ouder worden. Je hebt geen betekenis meer voor anderen.” Mijn broer reageert fel op haar verzuchting “Dat heb je nou al zo vaak gezegd. Net of je alleen betekenis hebt als je iets presteert.” Ik probeer haar te troosten en vertel haar over de blogs die ik over haar schrijf. “Ik zet jouw belevenissen op internet, zodat de mensen kunnen lezen wat je zegt en meemaakt. Je inspireert, dus heb je betekenis.” Daar fleurt ze van op.
“Waarom staat die koffer eigenlijk hier?” vraagt ze.
“Morgenochtend vertrek ik naar Hari en Sanja, weet je nog wel. ” vertel ik haar opnieuw.
“Ik weet niet wat er met hen is.” moppert mijn moeder. “Ze nemen de telefoon nooit op.”
Ik leg haar geduldig uit dat haar vrienden, die 23 jaar geleden uit Servië naar Nederland zijn gevlucht en hier een bestaan hebben opgebouwd, nu terug verhuisd zijn. “Daarom werkt dat Nederlandse telefoonnummer niet meer, snap je.”
Mijn moeder kijkt me verward aan “Dat hadden ze mij ook wel eens mogen vertellen.“
Daar ga ik maar niet op in, want natuurlijk is er heel uitgebreid afscheid genomen en is haar heel vaak verteld over de verhuizing. “Wil je iets schrijven of meegeven aan mij, zodat ik dat morgen mee kan nemen naar Belgrado.” vraag ik.
“Daar heb ik geen zin in, hoor.” moppert ze en ze gaat thee zetten.

Voorvaderen uit de Balkan
Als ze terug komt met de thee weet ze het weer. “Ik ben daar toch ook een keer geweest met het vliegtuig? Dat was een geweldige reis. Ik heb je toch wel eens verteld dat ik denk dat mijn vader daar vandaan komt. Daarom voelde ik me zo thuis in de Balkan…… Ik zal wat schrijven, dan kan je dat meenemen.”

SANYO DIGITAL CAMERA

De kabouter in Belgrado

8 jaar geleden namen Hari en Sanja mijn moeder mee naar hun land. Ze logeerde bij de moeder van Hari en de moeder van Sanja, speelde mondharmonica voor de buurvrouwen en poppenspel voor de kinderen uit de straat. Sinds die reis is mijn moeder er van overtuigd haar voorvaderen daar vandaan komen, hoewel daar geen aanwijzingen voor zijn.
“Luister. Is deze brief zo goed?” Mijn moeder leest voor: “Evelien zal mij vertellen hoe het met jullie gaat. Ik zelf zal zo’n reis niet meer maken.” Ze geeft een kabouter en een kleurplaat mee.

Betekenis
“Hier was ik met je moeder ook. Hier dronken we koffie” vertelt Hari enthousiast op zijn rondleiding door de binnenstad van Belgrado. “Wil je ook naar onze vrienden om de hoek? Je moeder is ook bij hen op bezoek geweest. Dat was zo leuk.“

SANYO DIGITAL CAMERA

Het fotolijstje op de kast

Ik krijg er koffie en koekjes en we hebben een hakkelend gesprek in gebroken Engels. De dochter van 12 laat een fotolijstje zien, wat op de kast staat, een foto van de poppen uit het poppentheater van mijn moeder. Ze weet nog goed dat mijn moeder 8 jaar geleden een poppenspelverhaal speelde voor haar en haar zusje. De ogen van het meisje glimmen als ze het vertelt.
Mijn gedachtes dwalen af naar het gesprek wat ik met mijn moeder had vlak voor ik weg ging: “Ik heb geen betekenis meer.” verzuchtte mijn moeder. Ik wil hard roepen: Kijk mama, je hebt na 8 jaar nog steeds betekenis voor deze meisjes in Belgrado en voor de vrouwen in de straat omdat je mondharmonica speelde en zo anders was.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s