Ik merk niets van die Alzheimer

“Wat een leuke man heb je meegebracht.” roept mijn moeder enthousiast “En dan nog wel één met een fotocamera, net als mijn vader. Waar is dat boek van hem?” Mijn moeder schuifelt meteen haar flat door om het fotoboek te zoeken. Gertjan, de cameraman, zet ondertussen zijn grote camera op het statief.
“Hoe lang kennen jullie elkaar?“ vraagt mijn moeder aan mij.
“Mam. Ik ken deze man pas net.” antwoord ik “Dit is iemand van de televisie. We gaan opnemen voor het programma Kruispunt.” Mijn moeder kijkt verbaasd op. “Dat had je mij dan wel even van te voren kunnen vertellen. Ik heb me er niet op voorbereid.” Ze inspecteert haar kleding.
“Vind u het goed als ik kom filmen?” vraagt Gertjan beleefd. Mijn moeder maakt een rondedansje van plezier. “Dat vind ik enig. Wat een leuke middag.”

SANYO DIGITAL CAMERA

Haar vader was hoffotograaf

Inmiddels heb ik het fotoboek van haar vader gevonden en duw ik het in haar handen. “Wacht even.” waarschuwt Gertjan “Ik wil jullie eerst even de microfoontjes opdoen.” En zo krijgen we een kastje onder onze kleding en een microfoontje op de kraag tot groot enthousiasme van mijn moeder. “Ik heb veel met fotografie, wist je dat. Door mijn vader. Trots laat ze de foto’s zien die haar vader van koningin Juliana heeft gemaakt. Hij was namelijk hoffotograaf. Ze houd het boek doodstil voor de camera. “U mag wel bewegen hoor.” zegt Gertjan. Hij is onder de indruk van die mooie foto’s van voor de oorlog. “Ik moet nu wel heel goed mijn best doen om het net zo goed te zijn als uw vader.” Hij laat aan mijn moeder op een klein scherm in de camera een paar beelden zien die hij gemaakt heeft. “Maar de foto’s van jou bewegen. Dat kon mijn vader niet.” zegt ze enthousiast. Mijn moeder kijkt naar mij “ Wat een leuke man heb je meegebracht. Hoe lang kennen jullie elkaar al?” Ik lach gegeneerd “Wij kennen elkaar niet, mam. Dit is een cameraman van de televisie.” Ze kijkt verbaasd. ”Televisie! Hebben we televisie gekeken?” Gertjan verplaatst intussen zijn camera. “Nee mam, dat is pas in april. Dit zijn de opnames.” Ze knikt. “ April…… de hele winter moet nog komen.”

Poep. Bewaren!
“U bent toch poppenspeelster geweest?” vraagt Gertjan. ”Mijn poppen liggen boven” vertelt mijn moeder. Ze is al opgestaan en rent de trap op naar boven. “Hier heb ik een koffer vol.” roept ze van boven. “Wacht even mevrouw. Ik wil graag filmen dat u die koffer openmaakt.” roept Gertjan terwijl hij zijn zware camera op de schouder hijst.
“Even wachten, mam.” roep ik ook nog naar boven. Maar vergeefs. Mijn moeder is razendsnel en eigenwijs. “Ik heb het sneeuwengeltje gevonden.” roept ze.
De logeerkamer boven staat vol met koffers en dozen. Bergen brieven, boeken, frutsels en poppen. We maken een aantal dozen en koffers open en vinden decors, poppen en een doosje met ‘Poep. Bewaren.’ Daar komen 3 namaakdrollen uit. Ik merk dat mijn moeder niet meer goed weet uit welke voorstelling de rekwisieten en poppen komen. Maar als ze iets niet weet, verzint ze wel wat. Een pop op haar hand komt tot leven. Nog steeds.

SANYO DIGITAL CAMERA

“U mag wel bewegen, mevrouw”

Gertjan is heel tevreden met de opnames. “Ik wil nu nog twee dingen doen” zegt hij “Willen jullie nogmaals voor mij de trap oplopen.” Makkelijk. Wij lopen achter elkaar de trap op. Hij filmt. “Nu zou ik graag zien hoe jullie koken en eten.” In de ijskast vind ik een bakje gekookte rijst. Ik ruik er aan. Gatver. Ik laat aan de camera zien dat ik het weggooi en ben eigenlijk wel blij dat er duidelijke tekenen zijn van haar dementie, want soms lijkt het net of er niets aan de hand is. “Iedere week vind ik wel iets in haar ijskast wat stinkt.” vertel ik de camera “En ook vuile onderbroeken keurig opgevouwen op een stapeltje in haar kast.” Ondertussen gooi ik groentes en rijst in de pan en roer ik er tomatensaus door. Het brandt bijna aan op de elektrische kookplaat die moeilijk te regelen is. Oei, twee dingen tegelijk is lastig. Mijn moeder dekt de tafel. “Waar zijn de vorken?” mompelt ze. Ik kijk in de la. Geen vorken. “Ze staan vast in de afwasmachine!” roept mijn moeder. “Jij hebt toch geen afwasmachine?” zeg ik verbaasd. Mijn moeder loopt naar de gang, vindt de wasmachine. Lachend komt ze terug. “Ik heb alleen maar een wasmachine.”
“Wat merkt u zelf van de Alzheimer, mevrouw?” vraagt Gertjan.
“Heb ik dat?” zegt ze “Ik merk er niets van. Er gaat eigenlijk nooit iets mis.”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s