Waar gaan we eigenlijk heen?

“Waar gaan we ook al weer heen?” vraagt mijn moeder voor de elfde keer die ochtend. “Naar een oud klooster.”, antwoord ik dit keer voor het gemak. De afspraak is gemaakt. Om 10 uur zullen mijn moeder en ik in Nuland zijn om het verzorgingshuis en de dagopvang te gaan bekijken. Op dit moment vraag ik me af waarom ik deze onderneming verzonnen heb. Is het mijn perfectionisme of is het mijn intuïtie? Laten we maar met de fiets gaan, dan lijkt het op een feestelijk vakantie-uitstapje. Bovendien staat er een voorzichtig zonnetje met een blauwe lucht als we opstaan. Maar helaas. Op het moment dat we moeten vertrekken, hangt er een grijze mist over de daken. Mijn moeder steekt haar hoofd naar buiten om de temperatuur te peilen op het balkon. “Het is heel koud.” zegt ze. Ik probeer het te vergoelijken. “Dat valt wel mee. We pakken ons lekker dik in.”

SANYO DIGITAL CAMERA

Mistige daken

In een razend tempo ga ik op zoek naar de handschoenen, die verstopt blijken te zijn in een mandje op de wasmachine. Ik zet de fiets klaar. Oei. De voorband is leeg. Gelukkig heeft ze een fietspomp, maar als ik wil pompen, lijkt de pomp door het luchtledige glijden. Net als wij. Dat wordt niks. Dan moeten we nog maar even langs de fietsenmaker rijden. “Ik wil eerst nog een kopje koffie hoor. Dat heb ik echt nodig.”, moppert mijn moeder. “Maar we moeten weg.“ roep ik. “Ik weet niet eens meer waar we heen gaan. We hebben toch zeker alle tijd.“, protesteert mijn moeder. Ik probeer het maar weer eens op een andere manier uit te leggen. “Bij het Stekkie vinden ze het beter als je naar een andere dagopvang gaat. We gaan nu een kijkje nemen bij Jozefoord. Dit is een plek waar ook de mogelijkheid is om later te gaan wonen. “Hoezo? Ik woon hier toch prima? Ik begin net een beetje te wennen.” Mijn moeder vergeet dat ze al drie jaar in dit appartement woont, voor haar gevoel is ze hier pas kort. “Dat hadden ze dan wel eens met mij kunnen bespreken. Ik heb geen klachten. Waarom zou ik van Stekkie veranderen? Dat wil ik helemaal niet.“ De stemming is verpest. Ik merk dat ze geïrriteerd is, maar dat niet wil laten merken. “Heerlijk zo’ n kopje koffie ’s morgens.”, roept ze uitgelaten en zogenaamd vrolijk. Ik zit op hete kolen, omdat ik onze afspraak niet wil missen. Ik drink snel, zo lekker is de koffie nou ook weer niet. Ook ik laat niets van mijn irritatie merken en blijf aardig en geduldig, want ik begrijp heel goed dat het heel erg vervelend is als er beslissingen worden gemaakt buiten je om. Logisch dat ze zelf wil bepalen wat er met haar leven gebeurt.

Een tipje van de sluier naar het onbekende

SANYO DIGITAL CAMERA

Waar gaan we eigenlijk heen?

Eindelijk zit de vaart er in. We trappen vrolijk langs de mistige weilanden. “Waar gaan we eigenlijk naar toe? Ik heb wel zin koffie. Zullen we hier rechts af? “, vraagt mijn moeder. Ik fiets door. “Nee mam. We drinken koffie in Jozefoord.“ Ze volgt me gehoorzaam. “Nu heb ik er wel genoeg van” zegt ze na een tijdje. “Ik denk dat we zo bij de Maas komen en daar drinken we koffie. ” Ik knik. Gelukkig zijn we er bijna. Mijn moeder is onder de indruk van de bosrijke omgeving en van het oude gebouw.
“Oh, ik ben hier eerder geweest.” roept ze uit. Volgens mij is dat niet waar, maar er hangt al wel een tijdje een foto op haar deur. Die heb ik daar gehangen om haar kennis te laten maken met deze plek waar ze wellicht in de toekomst zal gaan wonen. “ Ja hoor, ik ken het.”, zegt ze “ Ik heb hier wel eens een kerkdienst meegemaakt.” Ze begint over haar familie te vertellen. Fijn dat de plek vertrouwd aanvoelt, maar ik weet nog steeds niet wat ik er van moet denken. Ik neem haar mee naar een onbekende plek en til een stukje sluier op van een onbekende toekomst waar ze helemaal niet terecht wil komen. Wat doe ik haar en mezelf aan? Toch zegt mijn intuïtie ergens dat het goed is. Ik maak haar vertrouwd met wat er komen gaat. Ik laat haar vast een beeld krijgen van een nieuwe plek. Ik hoop dat ze daardoor iets meer de regie in eigen hand kan gaan nemen.

SANYO DIGITAL CAMERA

“Je moeder is veel te goed voor onze dagopvang.”, zegt de vrouw die ons rond leidt in eerste instantie. Mijn moeder vertelt prachtig over haar verleden. Dat kan ze. Als we in de huiskamer komen, begint ze van voor af aan. In de knutselkamer steekt ze weer van wal. “Nu ik haar wat langer mee maak, kijk ik er wel wat meer doorheen.”, fluistert onze begeleidster in mijn oor. “Zou je hier op den duur willen wonen?”, vraag ik mijn moeder. “Het is te ver van de stad.”, vindt ze. Nu heeft ze nog behoefte aan haar vertrouwde winkels, Grand café en galerie. We zullen zien hoe de tijd verstrijkt.
De terugweg is veel vrolijker. De zon is doorgebroken. We maken een omweg langs bekende plekjes. “Wat een heerlijk uitstapje hebben we vandaag gehad.”, concludeert mijn moeder.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s