Schrijfster en teevee-ster!

Onverwacht zit ik om 9.00 uur maandagmorgen in het ziekenhuis. Nee hoor, niets aan de hand. Gewoon een controle die plotseling in mijn moeders agenda stond. Zondagavond kwam ik gezellig bij haar om een nachtje te logeren. We keken in haar agenda voor maandagmorgen: 9.00 geriater, 11.15 tandarts. Niemand weet waar die afspraken vandaan kwamen. Ik voelde me deelgenoot van haar onbevangenheid. Het staat in de agenda, dus je doet het, ook al begrijp je er niets van.
Twee maal troffen we een betrokken jongeman, een gespecialiseerd verpleegkundige en een tandarts. Met verbaasde ogen beluisterden deze jongemannen mijn moeder die zelfverzekerd en vol levenslust haar verhaal ging doen: over de oorlog, over de familie, over het poppentheater. De aantrekkelijke dokters kwamen er bijna niet tussen met hun verplichte testjes voor de Alzheimer en de kies die getrokken moest worden. Aarzelend probeerden ze haar wat adviezen te geven: niet te veel drinken, het watje in haar mond verversen. “Ja hoor”, kwettert mijn moeder. “Geen probleem.” Maar even later is ze alles weer vergeten. zachteten“Ik heb pijn in mijn mond. Het voelt daar zo raar.” zegt ze als we thuis aankomen. “Ik moet de tandarts maar eens bellen.” Ze heeft de telefoon al in haar handen. “ Mam, je bent net bij de tandarts geweest. Ze hebben je kies getrokken, daarom heb je pijn.” Ze kijkt me verbaasd aan. “Oh. Is dat het… “. Ik schrijf een brief voor haar en zet een zachte maaltijd  klaar. Dan moet ik gaan. Ik hoop dat het goed gaat.

Helemaal je eigen ik
Mijn moeder vindt het heerlijk om samen met mij iets te doen, ook al zijn dat dan doktersbezoeken. “Fijn dat die jonge knul zoveel tijd en aandacht voor ons heeft.“ zegt ze dankbaar. Ik had het boek ’Ik heb dementie’ meegenomen naar de dokter. Dit boek is geschreven door mensen met dementie, allemaal brieven. Eén van die brieven is van mijn moeder. Trots slaat ze de juiste bladzijde open. De dokter leest het. “Ik hoef u niets meer te vragen” zegt hij. “ Het staat allemaal in dit boek.” Ik vertel dat mijn moeder ook op de televisie te zien was in een documentaire van Kruispunt, waarin drie brievenschrijvers werden gevolgd.
ikhebdementie“Wat ben je toch een teevee-ster”. In de wachtkamer komt een vrolijke vrouw naar mijn moeder toe. Mijn moeder heeft geen idee wie het is, maar doet alsof ze haar herkent. “Zo mooi hoe je over je situatie praat in die documentaire op tv.” gaat de vrouw enthousiast verder. “ Daar kan je veel mensen mee helpen.” Mijn moeder is zichtbaar trots, hoewel ze zich de opname niet meer herinnert. “ En jij was er ook bij.” zegt de vrouw tegen mij. Dat klopt. “ Ach.” stamelt mijn moeder. “Ik wist wat ik wilde vertellen. En als klein kind kon ik me al goed presenteren. Bij mijn communie mocht ik in de kerk iets voorlezen.“ Ook anderen in de wachtkamer hebben de documentaire gezien. Opeens zijn wij het middelpunt. “Weet je.” zegt mijn moeder “Je zit met die Alzheimer in een bepaalde modus, maar je bent ook helemaal je eigen ik. “

Bekijk hier de uitzending van Kruispunt over dementie.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Schrijfster en teevee-ster!

  1. Ineke zegt:

    Evelien, de uitzending was prachtig en jouw verhalen maken het ook dat ik dementie afschuwelijk blijf vinden maar er komen heel veel mooie kanten bij. Dank je!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s