Doe ik daar al die moeite voor?

“Stond jij in mijn agenda? Ach, dat was ik helemaal vergeten. Wat heerlijk dat je er bent.“ Dinsdagavond, ik heb boodschappen meegenomen en ga een lekkere maaltijd voor haar koken: asperges. “Die wilde ik vroeger altijd voor mijn verjaardag hebben.”, vertelt mijn moeder. “Heerlijk.” De bel gaat. Dat is de buurvrouw. Ze komt mijn moeder halen voor de bingo-avond. “Oh, jee, het is dinsdag, dat was ik helemaal vergeten. Dan ga ik altijd ergens heen om een spelletje te doen.” Ze trekt haar jas aan en gaat op zoek naar haar tas. “Maar mam, we moeten nog eten. We hebben asperges! “ Vertwijfeling. “Eerst eten”, zeg ik beslist. “Wat dom van me”, moppert mijn moeder. Dat ik daar niet aan gedacht heb. Nu heb ik 2 dingen tegelijk.“ Ze prikt een asperge aan haar vork. “Jij gaat gewoon mee naar de spelletjesavond.” zegt ze. Ze eet snel en gehaast.

SANYO DIGITAL CAMERA

Bingo aan lange tafels

“We gaan!” Jas weer aan, tas om haar schouder. Ik heb er niet zo’n zin in. Maar volg haar toch. “Het is in K26, die galerie. We zitten dan aan zo’n lange tafel.”, vertelt ze. Dat lijkt me sterk. En inderdaad. Het is donker in de galerie. Volgens mij is het in het verzorgingshuis een eindje verderop. Daar staan de lange bingotafels wel opgesteld. De grijze koppen hebben allemaal een bingokaart voor hun neus. Mijn moeder wordt met open armen ontvangen en schuift aan. Of ik ook mee wil doen? Liever niet. Ik wandel terug naar mijn moeders’ flat en overpeins de avond. Het spelletje is belangrijker dan mijn bezoek. Ik weet niet zo goed wat ik er van moet vinden. “Doe ik daar al die moeite voor.”, zegt een een stemmetje in mij. Van de andere kant is het geruststellend. Ze heeft het naar haar zin in haar nieuwe leven, ook zonder mij. Je zou je zomaar afgewezen kunnen voelen als familielid. Je doet je best en probeert er voor je moeder te zijn… “Mijn dagen zijn leeg, niemand komt meer langs.“, klaagt ze regelmatig aan de telefoon. Maar in werkelijkheid vult de Bingo de leegte en komen er altijd mensen langs als ik bij haar ben. Haar brein is niet te peilen. Aan ons de kunst om het niet persoonlijk op te vatten.

Vreemde sprongen van het geheugen
Zo hadden we de vreemde sprongen van haar geheugen toen Lisa op bezoek kwam. Ze kennen elkaar goed en mijn moeder was dan ook blij verrast om Lisa te zien. We drinken iets, kijken foto’s en bewonderen het uitzicht in haar flat. Als we een uur later met z’n vieren aan aan tafel zitten, vraagt mijn moeder plotseling: Waar is Lisa eigenlijk? Lisa is verbijsterd: “Ik zit hier toch, tegenover je.” Mijn moeder is verwonderd en in de war. Ze begint te lachen. “Oh, wat raar. Ik zag je even niet.“ Even later gebeurt er weer iets vreemds. Ze kijkt Lisa uitgebreid aan. “Waar kom jij nou ineens vandaan?” Lisa probeert heel voorzichtig uit te leggen dat ze er al de hele avond zit. Mijn moeder is even kwijt hoe de familieverhoudingen liggen en hoe alles zo gekomen is. We leggen het geduldig uit. Nu is het plaatje weer rond en is mijn moeder gerustgesteld. Ze wankelde tussen herkennen en niet herkennen. Gelukkig voelt Lisa zich niet afgewezen. Ze vindt het hilarisch hoe de avond verlopen is.

SANYO DIGITAL CAMERA

“Waar kom jij ineens vandaan?”

Je moet het als familie toch maar allemaal een plek kunnen geven, je rolt van de ene emotie in de andere en kan nooit voorspellen hoe een bezoekje zal verlopen. En hoe vaak voel je je niet afgewezen door je naaste met dementie. Ik besef hoe belangrijk het is dat de familie relaxt is en zich niet druk maken om al die verwarring en onhandige communicatie. Maar hoe krijg je dat voor elkaar? Een  reading kan daar erg goed bij  helpen. Een vrouw die werkt in de zorg met mensen met dementie en ook zelf een reading van mij had gekregen, besefte dat en schreef me het volgende: “Ik ben nog steeds diep ontroerd na wat je vanochtend bij me hebt gedaan in de reading. Mijn dank is erg groot!! Vanmiddag tijdens een overleg op mijn werk kwamen we tot de conclusie dat familie een groot aandeel heeft in het dementie-proces van onze cliënten.Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en jouw methode besproken. Huisarts en psycholoog staan er zeker open voor omdat ze soms zelf ook met hun handen in het haar zitten. En omdat jouw methode echt wel werkt, heb ik ze daarom alle twee een folder meegegeven.“

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s