Aan en uit, hier en nu

Een bezoek aan mijn moeder is voorspelbaar geworden. Ik weet hoe ze zal reageren, ik weet wat ze zal gaan zeggen, ik weet dat ik haar niet zal vinden op de plek waar we hebben afgesproken, maar dat ze toch vanzelf wel weer ergens opduikt. Ik weet dat ze verrukt zal zijn dat ik er ben, maar ook dat haar eigen activiteiten altijd voor gaan. “De vaste dingen zijn belangrijk voor mij. Dat is het enige wat ik onthoud.“ En zo is het ook. Ze weet dat ze gebaat is bij structuur en gewoonte. “Ik maak geen reizen meer. Ik vind alleen de dingen die ik ken leuk. “ vertelt ze vrolijk.

SANYO DIGITAL CAMERA

Mijn vriend probeert de radio van mijn moeder, waarvan het schermpje het niet meer doet, te maken. “Schermpje? Heb je het over de televisie?” vraagt mijn moeder. “Nee, de radio.“antwoordt hij. “Aan het beeldscherm kun je zien op welke zender de radio staat.
”Mijn moeder kijkt mijn vriend niet-begrijpend aan. “Naar welke zender luister je meestal?“ vraagt hij. Ik zie dat ze afhaakt. “Ik zet hem gewoon aan en uit.“
Niks geen zenders meer. Aan of uit, vaste structuur, simpel en duidelijk. Mijn vriend probeert het nog een keer uit te leggen. “Je wil toch wel eens iets anders horen? Op de televisie zapp je toch ook naar verschillende zenders. Mijn moeder laat zich niet verleiden tot de ingewikkeldheid. “Nee hoor, ik doe de televisie gewoon Aan en Uit. “Lang leve de eenvoud!”

Lang leven de eenvoud
Het kan zomaar gebeuren dat je in een ingewikkeld gesprek verzeild raakt met mensen met dementie. Dat gebeurde mij toen ik  op een dagbehandeling ging kennismaken met de groep, waarmee ik de komende weken  zal gaan toneelspelen. We drinken thee en ik wordt uitgenodigd om te vertellen wat ik in de ochtend-workshops wil gaan doen. De dames en heren zijn verrast en geïnteresseerd. Ze willen het toneel wel eens proberen “Ze vinden mij toch al raar doen.“ merkt een vrouw op. Een ander is ietwat bezorgd. “Jij kan beter naar ons toekomen.” zegt ze. “Kom naar de plek waar wij met elkaar wonen.”  De dame tegenover haar gaat er op door.  “Ik woon vlak bij het station. Dat is gemakkelijk.“  Een man begrijpt het niet. “Wij wonen toch niet bij elkaar?“ Dat klopt. Deze dtheetafelames en heren komen alleen overdag bij elkaar. De verwarring slaat toe. Iedereen begint door elkaar te praten. De begeleidster probeert het te verduidelijken. “Mevrouw de Rooij bedoelt vast onze huiskamer.“ Mevrouw de Rooij kijkt haar verbaasd aan. “Welke huiskamer?” Dan slaat een lange man met zijn vuist op tafel. “Het is gewoon hier!“ zegt hij. Iedereen is stil en lijkt gerustgesteld te zijn. ‘Hier’ klinkt heel prettig. Waar dat Hier ook mag zijn. Aan en uit. Hier en nu.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op Aan en uit, hier en nu

  1. Ineke zegt:

    prachtig! Zo’n duidelijk beeld!

    Like

  2. Anna Marie zegt:

    Heel mooi beschreven .Liefdevol, humorvol en ook nog informatief, dat is wat bij me opkomt nu ik een aantal van je blogs gelezen heb. Ik ben hier via via terechtgekomen , op zoek naar praktijk ervaringen met dementie , die niet alleen het problematische ervan benadrukken.
    Een nog jonge vriendin van me heeft sinds een aantal maanden de diagnose Alzheimer , en ik probeer eraan te wennen en te leren kennen wat het is. Momenteel voelt het nog als een stuk zeep dat steeds uit je handen glipt , geen grip. En misschien blijft dat ook wel voor een groot deel zo.

    Like

    • Hallo Anne Marie. Fijn dat je iets hebt aan mijn Blogs. Ik leer en ontdek zoveel in de dementie van mijn moeder. Misschien is een van de dingen die ik ontdek wel dat je er geen grip en controle over kan hebben. Je moet zo goed kijken, aanvoelen en je intuïtie gebruiken. Het is wel heel verdrietig dat je vriendin op jonge leeftijd Alzheimer heeft. Het heeft wel wat tijd nodig om het te verwerken. Schrijf me gerust als je iets wil delen of vragen.

      Like

      • Anna Marie zegt:

        Dank je wel, Evelien, voor je reactie. Nu de diagnose van m’n vriendin nog zo vers is merk ik dat je ergens houvast zoekt terwijl die er dus niet of nauwelijks is, dat realiseer ik me heel goed. Lezen over wat haar , en ons, als vrienden van haar, te wachten staat is enerzijds zinvol en anderzijds geeft het onrust en haalt het me weg van hier-en- nu.
        Het zal een aftastend zoeken zijn , de komende jaren , wat ik ook in je blogs lees.

        Ik blijf je volgen en vind het fijn dat je openstaat voor vragen/uitwisseling.
        Alle goeds voor jou en je moeder

        Liked by 1 persoon

  3. huizehens zegt:

    Heel herkenbaar, geen ingewikkeldheden, maar soms ineens toch wel… 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s