Je kan niet anders

“Het valt mij op dat mensen met dementie een sterk gevoel voor schoonheid hebben.” zegt iemand uit het publiek in het Alzheimer Café. “Ze houden bijvoorbeeld erg van de natuur.“ Een aantal mensen knikken. Jaap vult aan: “Je wordt gevoeliger dan je vroeger was.” Vandaag vertellen mensen met dementie over zichzelf en hun beleving van de ziekte naar aanleiding van het boek: Ik heb dementie. “Er is meer tijd om te genieten. Je blik is opener, dus kan je veel meer om je heen kijken en je verwonderen.“ vertelt mijn moeder. Het is een ontroerend gesprek in de propvolle zaal op de warmste septemberdag ooit. “Het valt me op dat jullie helemaal niet bang zijn.” merkt een vrouw op. “Ikzelf vind Alzheimer heel beangstigend. signerenkleinMijn moeder antwoordt. “Ik heb zelf meestal niet eens in de gaten dat ik Alzheimer heb. Je probeert het leven zo goed mogelijk in te vullen zoals het gaat. Je doet wat kan. En de dood…ik ben er nieuwsgierig naar, niet bang voor.“ De vragenstelster is onder de indruk “Wat zijn jullie moedig. Jullie accepteren het leven zoals het is.“ Mijn moeder en Jaap  halen hun schouders op. “Je kan niet anders.” In de pauze signeren ze het boek waar ze zelf aan bijgedragen hebben.

 

Pijnlijk voor ons, niet voor haar

Ik weet dat er veel leed is bij mensen met dementie, maar ik kom blijkbaar de positieve kant tegen tot nu toe. Ook de mensen van mijn toneelgroepje op de dagbehandeling waren ook zo opgewekt en vol vertrouwen in het leven. Ik heb 6 ochtenden met hen theaterspelletjes en drama-opdrachten uitgeprobeerd. We hadden zo’n plezier. Nu is het afgelopen. We moesten afscheid nemen. Iedereen had een knoop in zijn buik. “Nu bestaat het niet meer.” zei een van de deelnemers. En zo is het. “Wat er gisteren gebeurd is, ga ik vergeten. Het verdwijnt. Alleen het NU is er voor mij.“ Een mevrouw van 92 waarschuwde mij “Je moet het me niet kwalijk nemen als ik je op straat tegen kom en ik herken je niet. Daar kan ik dan niets aan doen.“ Ik lach en geef haar een knuffel.

SANYO DIGITAL CAMERA

Gisteren bestaat niet meer

Het is wonderlijk hoe dat heldere bewustzijn aanwezig is. Deze mensen weten wat er met hen aan de hand is. Het geheugen laat het afweten en tegelijkertijd hebben ze zoveel wijsheid en eigendom. Mijn moeder liet gisteren ook haar eigen weten spreken. “Ik ga niet naar die begrafenis. De reis is me te ver. En wat moet ik met al die mensen die ik niet meer ken. Alleen mijn broers wil ik graag zien, maar dat kan beter een andere keer.“ Op heldere momenten weet ze heel goed wat ze wil en nog aankan. Over de oude dame die gestorven is, zegt ze: “Oh, ik dacht dat zij allang dood was.“ In haar beleving is het afscheid en de begrafenis al lang voorbij. Misschien is het pijnlijk voor ons. Niet voor haar

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s