Aankomen in het HIER

briefjeAls ik kom is mijn moeder verrast. Altijd weer. Want ze vergeet steeds weer dat we hebben afgesproken. Het staat echt wel in haar agenda. Toch belt ze me 10 keer die dag om te vragen wanneer ik kom. En als ik er dan ben is het toch nog een verrassing dat ik aan haar deur sta. Ze springt dan een gat in de lucht, omhelst me en bekijkt uitvoerig wat ik aan heb. Ieder detail van mijn kleding valt haar op. De kleur is belangrijk, of ik het gestreken heb of niet, wat voor materiaal het is. Vervolgens maak ik iets lekkers voor haar klaar. Ze is er altijd blij mee. “Heerlijk dat iemand voor me kookt.“ De dagen zijn zoek, de fietsen verdwenen, sleutels zitten in verborgen kistjes. De dingen verplaatsen zich. Het horloge staat stil. Tijd gaat een eigen leven leiden.
“Het is net of ik helemaal in een andere wereld leef. Ik herken niets.“ We fietsen van de supermarkt naar haar huis. “Blijf maar achter mij rijden.” zeg ik. Mijn moeder geniet van het fietsen, maar ik zie dat het fietsen onzekerder wordt. In haar eigen straat weet ze het opeens weer.
“Ik ben steeds meer aan het HIER komen.” zegt ze. Ze zoekt haar witte kaart om de voordeur te openen. Wonderlijk hoe ze dan weer precies weet hoe ze binnen moet komen en ook haar pincode zo kan opnoemen. HIER komen. Ze heeft het gevoel dat ze nog maar kort in haar nieuwe flat woont, maar inmiddels is het toch al drie en een half jaar geleden dat ze verhuisd is. De dingen verplaatsen zich. Het horloge staat stil. Tijd gaat een eigen leven leiden. Het HIER is verdwenen. “Als alles maar hetzelfde blijft, gaat het wel goed.“ zegt ze zelf. “Er moeten geen onverwachte dingen gebeuren.“

Onrust
“Ik zit hier maar. Alles is altijd hetzelfde. Ik wil er wel eens uit. Even iets anders dan dit kamertje.“ moppert mijn moeder. Ik kijk haar verbaasd aan. “Maar mam, de bent al de hele dag op stap geweest. En je zegt net dat het het beste met je gaat als alles altijd hetzelfde blijft en er niets onverwachts gebeurt.“ Ze luistert niet naar mij. “Ik ga even beneden kijken of er iets te doen is.“ Ik ben net koffie aan het zetten. “Zal ik dan maar even wachten met de koffie?“ Mijn moeder pakt haar tas en loopt resoluut het huis uit.
methenk1Goede vriend Henk belt mij op. “Margriet wil naar me toe komen met de trein. Als ik haar nou op het perron opwacht, denk je dat het dan goed komt?“ Ik zie dat niet zitten. Bovendien heb ik de treinkaart van mijn moeder laten verlopen. “Nee Henk, doe maar niet. Ik stuur wel een taxi.” zeg ik. “Maar zal ze er zijn als de taxi komt?” We hebben al eerder meegemaakt dat mijn moeder in de stad een kop koffie zit te drinken, terwijl er bij haar voordeur iemand staat te wachten. De taxi belt aan, maar mijn moeder is het vergeten. Wat moeten we daar nou weer op verzinnen. “Eigenlijk ga ik liever bij haar op bezoek. Dan hoeft ze ook niet naar mij te reizen. Ze wil het wel, maar het gaat niet.” zegt  Henk uiteindelijk. “Ja, veel beter!” roep ik. “Als je haar nou oppikt na de kerk dan weet je zeker dat je haar treft.”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Aankomen in het HIER

  1. Mayke Welten zegt:

    De deur zwaait open bij de rode peper in Oss. “Wat is het koud buiten en wat is het hier gezellig!” Zo stapt een mooie energieke wat oudere dame met een prachtige uitstraling het restaurant binnen. Ik ken u zegt Claudia vd linde die tegenover me zit. U bent de moeder van Evelien ik ben wel eens bij u thuis geweest toen ik nog klein was. “O wat leuk dat je mijn dochter kent” schatert deze charmante vrouw. “Wat is het hier leuk en zo sfeervol ingericht! Zal ik er even gezellig bij komen zitten?” We zitten met 5 mensen aan tafel en willen net aan ons toetje gaan binnen. “Hartstikke gezellig” zeggen we unaniem. Trekken er een stoel bij en bestellen een kop koffie voor haar. Ze begint te vertellen dat haar man dat deze een jaar geleden overleden is en dat ze opnieuw moet leren haar draai te vinden, dat ze vaak eenzaam is en er even uit moest. Nu is ze helemaal blij want nu heeft ze een hartstikke leuke avond doordat ze ons ontmoet. Ze verteld over haar kinderen vol trots en warmte. Ze zegt dat ze meer om handen wil hebben en dat ze altijd poppenspeler is geweest. Hoe ze zich daar vooral mee bezig heeft gehouden en daar altijd zo van genoot. Al haar tijd stak ze hierin. Ze verteld hoe fijn ze het vond om dmv haar poppenspel voor andere betekeningsvol te zijn. “Dat is belangrijk in het leven” zegt ze. Hoe verschrikkelijk haar familie het vond dat ze “maar” naar Oss verhuisde. Maar nu zo ontzettend blij is dat ze deze keuze samen met haar man heeft gemaakt. Oss had haar zo veel gegeven. ” en kijk nu hoe fantastisch Oss is, zit ik hier zo maar gezellig met jullie koffie te drinken en gezellig te praten ” schatert ze. Wat een positieve energieke en warme vrouw is dit! Ik ben hulpverlener in Oss en bied meteen aan om eens iemand van het sociaal team bij haar langs te sturen. Deze kan dan kijken of er activiteiten zijn in haar omgeving waar ze deel aan zou kunnen gaan nemen. Dit aanbod neemt ze graag aan. Is zo graag onder de mensen en vind het zo fijn om iets te ondernemen en voor anderen nog iets te betekenen. Daarna verteld ze opnieuw over haar poppentheater en haar familie….ook dat ze 2 dagen per week naar dagbesteding gaat op een boerderij en hoe ze hier van geniet. Pas dan realiseer ik me dat ze in herhaling valt en dat ze mogelijk altzeimer heeft……Een lichte paniek maakt van mij meester. Ze zullen haar toch zeker niet kwijt zijn? Weet ze nog wel hoe ze thuis moet komen? Wanneer ik haar vraag uit te leggen waar het huis staat waar ze woont , weet ze me gelukkig snel gerust te stellen. In haar agenda had ik al mijn naam gschreven en er staat bij dat ik iemand van het ST langs ga sturen. Hoop dat ik haar hierdoor niet meer in de war heb gemaakt…. Ik realiseer me dat ze morgen waarschijnlijk niet meer weet wie ik ben…..na een paar keer mijn naam gevraagd te hebben, verontschuldigd ze zich dat ze het steeds vergeet. “Komt door de altzeimer”. Zegt ze…
    Het was een bijzondere ontmoeting die ik niet snel zal vergeten……
    Wat een mooi mens!
    Waarbij ik me ook verdrietig voel omdat ik weet dat altzeimer ook van zo’n mooi mens zich steeds meer meester zal maken…..

    Like

  2. Dank je voor de mooie woorden over mijn moeder. Maak je geen zorgen. Ze heeft genoeg activiteiten, al blijft het natuurlijk wel verdrietig dat het leeg blijft voelen voor haar.

    Like

    • Mayke zegt:

      Dat ze voldoende activiteiten heeft werdt me in de loop van het gesprek inderdaad ook duidelijk ☺️ In iedergeval snap jij nu wat mij naam in haar agenda doet….
      De leegte…..zo herkenbaar…. In juni is mijn oma gesedeerd omdat de pijn van die leegte niet meer voor haar te dragen was…..

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s