Jij mag het wel weten…

“Op een gegeven moment zal dit leven niet meer kunnen.” verzucht mijn moeder op een helder moment. Ze beseft heel even hoeveel er mis gaat. “Ik hoop dat ik niet te lastig ben voor jullie.“ Natuurlijk is het lastig. Er is altijd wat. Kleine probleempjes, dingen die kwijt zijn, zorgjes. Vandaag is het Valys-taxi pasje kwijt. Ik vraag een nieuwe aan. En dan maar hopen dat die envelop met het nieuwe pasje niet zoek raakt tussen de stapel papieren. Pasjes worden sowieso een probleem. Mijn moeder probeerde met haar oranje pinpas om de automatische deur van de flat te openen. Dat lukte natuurlijk niet. Vervolgens nam ze alle pasjes uit haar portemonnee en hield ze voor de scanner tot ze de goede gevonden had. In de winkel bij de kassa was het wat zorgelijker. Weer haalde ze alle pasjes uit haar portemonnee. Het kassameisje viste de oranje er tussen uit. “Ik weet niet of ik mijn nummer nog weet.“ roept mijn moeder vrolijk en luid. “Ik denk dat het 3731 is, maar daar moet nog wat achter.“ Het kassameisje helpt haar met de kaart in het apparaat steken. “Vier cijfers zijn genoeg , mevrouw. “ Mijn moeder wil alweer haar pincode opnoemen. “Ssssst, mam.“ fluister ik. Meestal zorg ik er voor dat ze voldoende geld op zak heeft, zodat ze contant kan betalen en dit soort situaties vermeden kunnen worden.
pasjes3Mijn moeder gaat dapper door met haar leven, terwijl ze zelf toch ook regelmatig beseft dat het achteruit gaat. “Jij mag het wel weten.” zegt ze dan. “Het gaat echt slecht met mijn hoofd.” Hoe verdrietig ook, toch ben ik blij dat ze zich op dit soort heldere moment bewust is van haar ziekte. Ik hoor het verhaal aan over een andere moeder, die koppig blijft volhouden dat er niets aan de hand is en regelmatig de tafel dekt voor haar overleden echtgenoot, die nooit meer thuis zal komen. Zij stuurt de thuiszorg naar huis en wil niet naar de dagopvang. Wat moet je dan als dochter?

De vierde dementie
Voor deze mensen en een heleboel andere nieuwsgierigen heb ik een boek geschreven wat in april uitkomt: De vierde dementie. Wellicht brengt het enige verlichting in de wereld van dementie bij familieleden, hulpverleners en mantelzorgers. Hoe kun je luisteren naar het onderliggende verhaal? Wat wordt er in het gesprek zonder woorden verteld? Wat ligt er onder de dagelijkse werkelijkheid? De informatie en inzichten die je zo krijgt, kunnen geruststelling geven of een nieuwe manier van benaderen aan het licht brengen. Meer vierde-dementieacceptatie en creativiteit. “Wij geloven in dit boek.“ vertellen de uitgevers van AnkhHermes me. “Het geeft een heel nieuwe kijk op dementie?”
“Mam, er staat een foto van ons samen op de voorkant van mijn boek.“ Ik heb het haar al vaker verteld, maar ze is opnieuw verbaasd. “Wat geweldig. En komt dat boek dan in alle boekwinkels, ook hier bij de Rijks? “ Ik lach. “Zeker. Ze willen zelfs dat wij komen signeren.“ Mijn moeder weet niet wat ze hoort. “Wat een geweldig nieuws.” Ik ben blij dat ze opnieuw toestemming geeft, want een groot deel van het boek gaat over haar en over de ontdekkingen die ik doe omdat zij de ziekte van Alzheimer heeft. “Dan is die dementie toch nog ergens goed voor.” zegt mijn moeder nuchter.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s