Waar ik liever niet over schrijf

Ik bijt op het puntje van mijn pen. Er is veel te schrijven, maar het zijn de dingen die ik liever niet vertel. Wil ik de werkelijkheid niet onder ogen zien? Schaam ik me? Ja, zoiets. Het is toch een beetje verraderlijk met zo’n Blog. Ik kijk hoe ik graag wil kijken. Ik schrijf hoe ik wil dat de werkelijkheid gezien wordt. Zo eerlijk mogelijk, maar toch…. Ik negeer het incident dat mijn moeder in elkaar zakt in de gang omdat ze te veel gedronken heeft. Niet leuk. Ik negeer de vernietigende opmerkingen die ze maakt als ze boos is of ongelukkig. Niet leuk. Ik negeer mijn eigen  twijfel. Heb ik er wel goed aan gedaan zo lang op vakantie te gaan? Was het een goede beslissing om vrienden, Hari en Sanja, te vragen bij haar in huis te logeren?  Het antwoord op die vraag is eigenlijk niet zo interessant. Wel interessant is wat we allemaal geleerd en ontdekt hebben.
hari-en-margrietHari beschrijft de maand met mijn moeder zo: Het was vermoeiend, leerzaam, zwaar, confronterend, uitdagend, spannend. Behalve het aardse deel van mijn verhaal dat ik je vertelde in de vorm van een opsomming van ongemakken, konden wij, Margriet en ik, goed praten (zoals altijd) op een dieper niveau. Lachen, hardop zingen op straat en in de kerk, dansen (ik minder, Margriet vaak naast het orgel op de markt). Wij, Margriet en ik, hebben een diepere verbinding. In de afgelopen maand leerde ik redelijk snel en veel, onder andere hoe frustraties en irritaties aan beide zijdes te voorkomen.

Wat lief van hem

“Hari hoort nu bij mij.“ vertelt  mijn moeder me als ik bij haar op bezoek ga na mijn vakantie. Maar als ik een dag later bel, zegt ze “Hij heeft hier, geloof ik, één nachtje gelogeerd.“ Verwarring. We hebben een brief gemaakt die ze steeds opnieuw kan lezen om de situatie te begrijpen. Maar de boodschap vergeet ze weer snel. En dan is er soms onzekerheid bij haar over die ‘vreemde’ man in huis. Is dat haar zoon, man, verzorger, de partner van haar dochter, een vriend? De werkelijkheid verandert elke minuut. Ik probeer vanuit mijn moeder te denken, door haar ogen te kijken:

SANYO DIGITAL CAMERA

Ik ken die stem

“Benen buiten het bed. Er kijkt iemand naar mij. Een vrouw. Ha ha ha. Dat ben ik zelf, het is de grote spiegel op mijn slaapkamer. Deur door. Keuken. Water in de kan. Dan maak ik thee. Ik hoor wat? Voetstappen op de trap. Een man. Wat doet die man in mijn huis? Hij heeft geen witte jas aan, dus is hij niet van de thuiszorg. “Goedemorgen Margriet.“ Ik ken die stem. Die stem is heel bekend. Is het mijn man? Ben ik getrouwd. Zoenen? Even wachten. Misschien weet ik het straks. Mijn zoon? Nee toch. Die heeft een andere stem. Hij zet een kopje op tafel. “Wat wil je op je boterham? “ Wat doet hij bij mijn boterhammen? Hij geeft me appelstroop. Dat vind ik lekker. Ik zie een brief liggen. ‘Hari en Sanja logeren bij jou de hele maand december. Dat hebben we zo afgesproken!.‘ Oh, die vreemde man in de kamer is Hari. Natuurlijk. Wat gezellig dat hij er is. Hari is een vriend van mij. Ik ken hem zo goed. “
Die verwarring….Heb ik er goed aan gedaan weg te gaan en vrienden voor haar te laten zorgen? Ach, je kiest iets, je doet iets. Het is moeilijk om te moeten beslissen voor de ander. Voor je moeder nog wel! En toch komt er een moment dat je weet dat je dat moet doen, omdat haar eigen beslissingen chaotisch zijn. Er komt ook een moment dat je iets besluit wat voor haar misschien niet het allerfijnste is, misschien zelfs omdat je voor jezelf kiest. Ben je dan slecht en egoïstisch? Alles heeft altijd grotere perspectieven…..
Hari heeft de situatie zo uitgelegd. Daar ben ik blij mee.
Hari:  “Magie!”       Margriet: “Wat mooi, dat jij me zo noemt. Niemand heeft dat ooit zo gedaan. Weet je, ik ben Magie, en jij bent een Fantast. Maar vertel eens, Hari, wat wilde jij mij vragen?
Hari: “Magie, weet jij wie mij naar jou toe heeft gestuurd?”
”  Even stilte, een paar seconden. Ze denkt na. “Mijn kinderen?”
Hari:  “Neen”, antwoordde ik. Ze stopte even met breien, haar oogbollen rolden naar boven. Ze denkt dieper na.

Margriet: “Mijn vader?”
Hari: “Neen”, ik maak een einde aan haar onzekerheid. “Jouw Hansje”.
Margriet: “Echt?”
Hari: “Ja, hij zei tegen mij: Hari, jij hebt iets meer vrije tijd, jij en Margriet hadden altijd een goede band en nu wanneer onze kinderen op vakantie zijn, ga Margriet een beetje helpen en zorg een tijd voor haar.”
Margriet:  “Echt?, vroeg ze, wat lief van hem.”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Waar ik liever niet over schrijf

  1. Nelleke zegt:

    Is zo mooi geschreven….en moedig..dat beetje loslaten

    Like

  2. Andrea zegt:

    Wat een prachtig, persoonlijk en eerlijk stukje schrijf je weer, Evelien. Dank!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s