Onzichtbare lijnen

“Ik heb een paar blogs over uw moeder gelezen en zou graag met u willen praten, want ik herken daar veel in.“ schrijft een vrouw uit België mij. Ik ben verrast dat mijn verhalen ook in België gelezen worden. We maken een afspraak voor een reading via skype. Het is wonderlijk, maar het kan. Via digitale lijnen hebben wij contact met elkaar. Het wordt nog wonderlijker als we ons tijdens de reading gaan begeven in de verbinding van deze vrouw met haar oude moeder, die zoveel claims op haar dochter lijkt te leggen. Ik maak vanuit Utrecht op afstand contact met de moeder van deze vrouw, zonder dat ik er skype of internet voor nodig heb. Ik zie verwarring, veel oude angst, maar ook de diepe hartenwens om vrij en kleurrijk te leven. Ontroerend, want dit is ook de wens van de van de vrouw in mijn beeldscherm. En ja, het is ook mijn eigen wens om het leven te kunnen vieren zonder gebonden te zijn aan overmatige verantwoordelijkheid, angst en verwarring. Energetisch laat ik het de mogelijkheid vierde-dementievan leven vanuit je hart zien aan de vrouw en haar moeder, ik vertel het ook in woorden en voel het in mijn eigen hart. Laat nu de energie maar haar werk doen……
Zouden er – als over een week mijn boek in de winkel ligt- meer mensen zijn die me weten te vinden? Zouden we dan met z’n allen bewuster worden van die onzichtbare lijnen, van de onderliggende boodschap en van de mogelijkheid om je leven kleurrijker en makkelijker te maken? Ik heb geen kant en klare oplossingen. Ieder is anders en soms zit het leven heel vast. Maar ik weet wel dat vrijheid altijd kan, ook als er zo’n wrange ziekte als dementie in je leven is. Ik ben zo benieuwd naar de uitstraling van mijn boek ‘de vierde dementie’ .

Hondenweer
hondjeOp hetzelfde tijdstip heeft mijn moeder een hond aan de lijn. “Ze komen me halen en dan gaan we wandelen.” vertelt ze. Mijn bedoeling is dat het hondennetwerk in haar buurt haar in de gaten houdt als ze ’s avonds op straat loopt. Daarom roep ik hondenbezitters in Oss op een ommetje met haar te maken. Als ze mijn moeder kennen, kunnen ze haar de weg wijzen en haar stimuleren om naar huis te gaan in plaats van ’s avonds laat naar het café. En het werkt.
Aldus één van de wandeldames: “Het is hier vandaag erg stormachtig, echt bar en boos, ook veel regen. Dus vanavond dacht ik, het is eigenlijk geen weer om je moeder op te halen voor een wandeling. Om 18.00 uur met Tayko naar buiten gaan, zo’n klein hondje…..waait bijna weg. Tegen half zeven bel ik naar Margriet, geen gehoor.
met TaikoToen naar haar appartement gelopen, halverwege zie ik haar lopen, rugtas om. Ik roep maar door de harde wind hoort ze me niet. “Heee hallo Margriet.” Ik loop wat sneller. “Ooooh, wat leuk, ga je mee een portje drinken?” Al lachend antwoord ik: “Maar het waait toch veel te hard, ’t is geen weer om nu zo’n eind te lopen.”
Margriet antwoordt: “Dat is allemaal zuurstof. Dat heeft een mens nodig. En wat vind ik het leuk dat je zomaar met mij meegaat.” Ik stel voor om naar mijn huis te gaan. Gearmd, alsof we elkaar jaaaaren kennen lopen we met de wind in onze haren naar mijn huis. Tayko ligt op de bank en blijft heerlijk liggen als Margriet naast hem gaat zitten. “Wat is hij lief.” zegt ze.”
Een dag later appt de honderbezitster een paar foto’s van mijn moeder. Ik ben blij met deze onzichtbare lijnen.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s