Ik besef nu beter dat ik het heb

“Gelukkig heb ik je nu aan de telefoon. Iedereen die ik tegen kom zegt dat je op de televisie bent. En ik heb het niet gezien.“ Mijn moeder is ten einde raad. “Pak een briefje, mam. Schrijf daar op dat je op kanaal 14 moet kijken.” Ik merk dat mijn moeder aan het schrijven is. “Kanaal 14? Hoe kom ik daar?“ Ik geef haar instructies. Mijn moeder legt de telefoon neer – zij heeft nog een telefoon met snoer, omdat ze anders haar hoorn kwijtraakt- Het blijft een tijdje stil. Dan gaat de telefoon weer. “Ik heb het gezien! Wat bijzonder. Ik ben zo trots.” Het is lente en ik zit met mijn handen in de aarde om nieuwe plantjes in de grond te zetten. Opnieuw gaat de telefoon. Met mijn aardehanden zwiep ik over het scherm. Mijn moeder. “Lieverd, je bent op televisie. Wat geweldig.”
vlcsnap-2017-04-06-14h32m57s565Dat zal de hele avond zo doorgaan, want D-TV, de lokale televisie van Oss en omstreken, zal het interview met mij ieder half uur opnieuw uitzenden. Heel geschikt voor mensen met dementie, die herhaling.
De telefoon gaat weer. Mijn moeder. “Het gaat op de televisie over mij en over de dementie.” Ik ben even stil. “Ja mam. Ik heb daar een boek over geschreven. Dat boek ligt op je tafel. Pak het maar.“ Even later is mijn moeder weer terug bij de telefoon. “Ik ken dit boek wel.“ zegt ze “Het staat ook in de krant. Het is wel goed dat ik dat nou ook lees. Dan besef ik beter dat ik het heb.”

Je leeft vanuit je kern
Het wordt nog veel verwarrender deze week: we staan in de krant, krijgen interviews. Mensen op straat herkennen mijn moeder en spreken haar aan. Gelukkig is ze dol op aandacht. Vrijdagmiddag pluk ik haar uit het restaurant beneden als de laatste noten van de carnavalsmuziek zijn vervlogen. Het is half vasten hier in Brabant. Mijn moeder en ik werden geïnterviewd door het Brabants Dagblad. “Zou het wel goed zijn dat je moeder er ook bij is?“ vraagt de journaliste voorzichtig. “Kan ze wel deelnemen aan het gesprek?” Mijn moekrantder heeft een heleboel te zeggen. Soms zijn het herhalingen. Soms zijn het juist hele heldere opmerkingen die ons allemaal verbluffen. “Luister” zegt ze “Ieder mens heeft een kern, een middelpunt. Vandaar uit leef je. En dat zal er ook altijd blijven.“ Dat is nou precies wat ik wil duidelijk maken in mijn boek.
“En nu heb ik er geen zin meer in.” Mijn moeder staat op. “Ik ga binnen een portje drinken.” Ze pakt haar breiwerk op en geeft de interviewster een hand.
Er komt een berichtje binnen op mijn telefoon. ‘Hoi Evelien, ik heb zojuist je boek uitgelezen. Wat een eyeopeners zitten er in! Ik vond het echt boeiend om te lezen: hoe belangrijk het is om intuïtief te zijn, niet alleen naar dementerenden, maar eigenlijk naar iedereen en hoe je daardoor het leven tegelijkertijd gemakkelijker maakt. Luchtigheid maakt alles minder gecompliceerd en geeft minder druk voor iedereen. Wat schrijf je mooi en wat zet je situaties goed neer…sommige zó herkenbaar. Dank je wel dat ik het al mocht lezen. Ik ga het de volgende keer lezen terwijl ik dan het woord dementie verander in autisme. Eens kijken wat dát me oplevert. Lieve groet, Lenie.’
Ik heb Lenie gevraagd op mijn boekpresentatie iets te vertellen vanuit haar rol als hulpverlener. Daarom las ze het boek al vooruit. Blijkbaar spreekt het boek breder aan dan alleen in relatie tot dementie. Dat is het voor mij ook. Het gaat over het hele leven!

Bekijk het interview op D-TV Focus 2 april 2017

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s