Het geheel is ver van mijn gevoel

SANYO DIGITAL CAMERA“Ik denk er wel eens aan dat ik in een bejaardenhuis zal gaan wonen. Daar ben je altijd met elkaar. En ik kan daar ook anderen meer helpen. Ik heb hier toch niet zo veel contacten.“ Mijn moeder heeft pijn aan haar rug. Gevallen waarschijnlijk, maar niemand weet waar en hoe. “Voor het eerst voel ik me niet zo lekker.“ zegt ze steeds opnieuw. Iets begint er te veranderen. De vrolijkheid slaat om in vermoeidheid. “Alles is met elkaar verweven.“ zegt ze. “Ik ben benieuwd hoe jullie dat doen als je straks oud bent. Het is niet makkelijk. Zorg dat je genoeg vrienden hebt, die heb je nodig. “
Mijn moeder is moe na het eten. Ze gaat even op de bank liggen. Lekker rustig. Ik ga iets voor mezelf doen en wacht op de ondergaande zon, die je zo prachtig kan zien vanuit haar flat. Even later staat mijn moeder al weer op. Ze zoekt haar tas, doet haar jas aan. “Ik ga even kijken of er beneden wat te doen is.“ Ik zucht “Maar mam, het is veel te laat. Het restaurant is al gesloten.“ Mijn moeder doet haar schoenen aan. “Ik wil toch even een rondje lopen. Misschien is er ergens anders iets te doen. Ik moet gewoon even lopen.“ De pijn in haar rug weerhoudt haar blijkbaar niet. Ik laat haar gaan. Ik ben iets aan het schrijven wat ik af wil maken.
Het is half 10. De zon is al lang onder. Mijn moeder is niet terug. Ik moet haar gaan zoeken. Meestal is ze in een café in de binnenstad. Inderdaad. Daar zit ze. Glaasje port. Niet het eerste. Dat zie ik zo. “Oh lieverd, ik ben zo blij dat jij er bent. Mijn rug doet zo pijn. Opeens is het gekomen. Het is niet leuk dat ouder worden. “ Ik knik. “Ga je mee naar huis? “
Afrekenen. Welk pasje is het? “Die oranje toch.” Mijn moeder keert haar portemonnee om. “O jee. Nu moet ik het nummer weten. Het was geloof ik 622854.“ Dat is haar telefoonnummer. “Ik doe het wel even voor u, mevrouw.” Een vriendelijk meisje neemt haar pasje aan. Blijkbaar kent het personeel mijn moeders pinpasnummer. ….

Daarboven hebben ze het nog niet door
“En mijn antieke tafel? Die moet ook mee.“ We kijken elkaar verbaasd aan. Die tafel staat al lang niet meer in haar huis. “Die tafel staat nu bij mij.” zegt mijn broer. Daar zit je altijd graag aan als je bij mij bent.“ Mijn moeder knikt. Ze weet het weer. We zijn een kamer aan het bekijken in het verzorgingshuis waar ze gaat wonen.

“Ik ga het maar dapper doen.“ zegt mijn moeder.
“U moet het gewoon zeggen hoor, als u het moeilijk hebt.” zegt de vriendelijke dame die ons mijn moeders nieuwe kamer laat zien. “Het zal wel wennen zijn.” zegt mijn moeder. We lopen door de rustige warme ingerichte gangen naar het restaurant voor een kopje koffie. “Jij hebt er ook moeite mee.” zegt mijn vriend tegen mij. Ik knik. “Ik heb er al een paar nachten van wakker geleden. De onrust en emoties van moeder zijn ook in mij. “
Ik zie de verschillend lagen, waarover ik in mijn boek De vierde dementie schrijf, in ons alle drie. We zijn praktisch en hebben het over de gordijnen. Daaronder trilt de emoties van het afscheid. Waarschijnlijk hebben we allemaal een brok in onze keel. We proberen positief te blijven en het goede van de omgeving in ons op te nemen: de sfeer, de natuur en de lieve mensen. Het onderliggend weten is er ook: Deze verandering is goed en nodig. “Ach. Ik ben klaar met mijn leven.” zegt mijn moeder “Ze weten het alleen daar boven nog niet.“ Ik denk niet dat ze klaar is. Ze staat aan het begin van een nieuwe, heel belangrijke periode.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op Het geheel is ver van mijn gevoel

  1. Marianne zegt:

    Ik moet even reageren.
    Naast dat jouw moeder het tegen mij ook vaak uitspreekt klaar te zijn met het leven, zegt ze ook juist; weet je……….ik zit in een hele nieuwe periode van mn leven en ik vind het fijn om (ook) nieuwe vrienden te hebben.
    Bijzonder, toch!

    Like

    • Hi Marianne
      Wat mooi dat je dit toevoegt. Het blijkt wel dat mijn moeder veel aan je heeft, want ze zal het contact met jou wel bedoelen. En inderdaad. Ik zie ook dat ze veel levenslust heeft , ook als zegt ze dat ze klaar is.

      Like

  2. Nicole zegt:

    Prachtig geschreven weer. Ik wens jou en je moeder veel moois, liefs, ruimte en innerlijke rust toe in deze nieuwe fase.

    Like

  3. Carla Timmermans Asselbergs zegt:

    Kom vandaag voor de eerste dag in je blog. Wat mooi hoe je schrijft. Ik herken je ook in je moeder die ik al 60 jaar ken. Heel liefdevol hoe julie elkaar steunen en er het beste van proberen te maken.
    Benieuwd naar haar nieuwe plaats waar ze hopelijk ook positief en verwachtingsvol aan gaat beginnen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s