Beslissen voor een ander

SANYO DIGITAL CAMERA“Moet je dit nou weer zien!” Ik vind verfrommelde papiertjes tussen niet uitgepakte cadeautjes en onderop ook nog een envelop met ‘brieven van voor de oorlog’. En dan de dierbare verzameling engeltjes, de eindeloze kerstkaarten en dagboeken. Kan ik dat weggooien? En de grote familiekast met de spiegel, herinnering aan mijn jeugd. Waar moet die staan? Mijn moeder was goed in verzamelen, rubriceren en alles een plek geven. Nu niet meer, ze is het overzicht verloren. Nou moet ik voor haar beslissen. Ik bepaal waar ze afscheid van moet nemen. Pijnlijk.
Ik ben niet de enige die het moeilijk vindt beslissingen te nemen voor haar moeder met dementie; “Hoe weet ik nou wat ons mam wil? Wil ze nog naar buiten of naar de huiskamer? Doen we haar daar wel een plezier mee? “ De moeder van Alice is in de laatste fase van de dementie en spreekt nauwelijks meer. Ik mag in een reading met haar meekijken hoe ze zich voorbereidt op de dood. Muziek is belangrijk voor haar in dit proces, het lijkt wel alsof ze orgel speelt.” Alice beaamt dat “Muziek maakt haar rustig. En ja, haar handen. Het lijkt soms ook wel alsof ze piano speelt, ze beweegt steeds met haar vingers.” Wat ik zie in de reading bevestigt wat Alice al vermoedde. Haar moeder is afscheid aan het nemen van het leven.

Dit is het vrije bos
“Waar brengen jullie me naar toe? “ Mijn moeder kijkt verschrikt door het autoraampje. We hebben een hapje gegeten bij de plaatselijke pizzeria en brengen mijn moeder naar huis, de kamer in St. Jozefoord. “Ik ken het hier niet. Dat vind ik best eng.“ Ik voel de paniek van mijn moeder en kan het me zo goed voorstellen. Wat moet je toch veel vertrouwen hebben als je Alzheimer hebben. “Je woont hier nu, mam. Straks zal je het wel herkennen.” zeg ik, terwijl ik de spullen uit de auto pak. vrije bos“Jij bent niet zo goed in iets kennen, maar wel in herkennen. “ vult mijn vriend aan. Als we de poort door zijn ziet ze het ineens. “Ja, hier is het! Ik weet het weer en er staat WELKOM naast de deur.” We gaan nog een kopje koffie drinken bij het restaurant. Nog meer enthousiasme. “Dit is mijn plekje! Ik zit hier altijd.” Ik ben zo blij dat me moeder zich na een week thuis begint te voelen in dit huis. We wandelen nog een rondje door het prachtige park wat haar nieuwe woonplek omringt. “Zie je dat hek.” zegt ze “Dat andere bos is omheind en wij lopen in het vrije bos. “ Ik haal opgelucht adem. De beslissing om haar te verhuizen was goed. Hier – binnen de omheining – voelt ze zich vrij. Ook al is ze nog regelmatig boos en angstig, in de onderliggende laag is ze tevreden en voelt ze zich thuis.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Beslissen voor een ander

  1. Carola Mous Roijmans zegt:

    Het raakt me dit schrijven!
    Zo fijn dat je moeder het ook fijn vindt op haar nieuwe woonplek.

    Liefs voor jullie Carola.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s