Haar eigen wereldje

“Ik ken je bijna niet meer”, zei mijn moeder toen ik gisteren bij haar op bezoek kwam. Ik kijk ook een beetje bevreemd naar haar. Ze ziet er zo anders uit. Haar ogen hebben minder onrust, maar zijn ook ietwat afwezig. Ze leeft in haar eigen wereldje binnen het verzorgingshuis en is daar zo wonderlijk goed op haar gemak. Voorheen leunde ze op mij, ze belde bijna elke dag en ik wist precies wat voor afspraken ze had en waar ze was. Het kostte me veel energie. Nu zou het toch bevrijdend moeten zijn dat die tijd voorbij is, maar het voelt nog zo leeg. Ik was zo gewend aan het zorgen en alert zijn. Zou het een mantelzorg-gat zijn? SANYO DIGITAL CAMERA Uit berichtjes van anderen weet ik hoe het met haar gaat en dat ze lekker aan het ronddwalen is op haar nieuwe woonplak. Zojuist een verdwaalde Margriet naar de receptie teruggebracht, nadat we met Paul’ zijn moeder een kopje cappuccino hadden gedronken in het restaurant . Zij woont sinds januari in Jozefoord. We wilden de moeder van Paul net terug brengen naar haar woongroep, toen we Margriet verdwaald aantroffen. Ik wist niet dat Margriet voortaan ook daar woont. Ik zeg “Ik vraag wel even op de receptie waar u heen moet.“ Toen zei zij; “Wat een geluk dat ik even verdwaald was want nu heb ik als bonus een heerlijke avondwandeling. “Wat is het toch nog steeds een heerlijk mens😊 “.

De bonus
Langzaam beweeg ik me door de dozen met brieven, dagboeken en schriften. Mijn moeders leven, mijn oma’s leven. Alles is toevertrouwd aan papier, vaak nog in mooi sierlijk schoonschrift. Ik vind tekeningen van een vriend die prachtige brieven maakte voor mijn moeder. Er zijn ook tekeningen van mijzelf toen ik kleuter was. ‘Dat zal mijn moeder wel leuk vinden!’ Ik neem de tekeningen voor haar mee als ik op bezoek ga. We tekeningen bekijkenzitten op het terras bij het restaurant met een kopje cappuccino en bekijken wat er in de map zit. “Dat jij niet beter kon tekenen op die leeftijd.“ zegt mijn moeder. “Ik was vier!” werp ik verontwaardigd tegen. Mijn moeder bladert nog even door de map en legt het weg. Ook de brieven van die vriend hoeft ze niet meer. Ik neem het weer mee naar huis. Blijkbaar is ze niet meer geinteresseerd.
Met enige schroom lees ik al die brieven en schriften vol aantekeningen en flarden van gebeurtenissen. Ik verdwaal in haar leven. ‘Ik moet het wel lezen.’ zeg ik tegen mezelf. ‘Het moet uitgezocht worden en mijn moeder kan het niet meer. Wij moeten er nu iets mee.’ Ik verdwaal in haar leven. Al die woorden, die emoties, die ontdekkingen. In de brieven kom ik kanten van mijn moeder tegen die ik niet kende. Wat was ze soms ontredderd en depressief. Daar liet ze weinig van merken. Altijd was er de lach en vrolijkheid. Soms geloofde ik er niets van en was ik boos omdat ik haar niet mocht zien en niet kon bereiken. Ik leer in het lezen een deel van haar binnenwereld kennen. Die van vroeger dan. Nu is het weer anders. De dementie maakt haar zichtbaarder. Ze laat haar kwetsbaarheid zien en verwoordt nu juist heel precies wat er zich in haar afspeelt. “Ik huil een beetje van binnen.“ kan ze soms zeggen. Een andere keer “Alles in mij is een feestje als jij komt.” Dat is de bonus van de dementie.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Haar eigen wereldje

  1. Ineke zegt:

    Ik ben er stil van…

    Liked by 1 persoon

  2. Christel zegt:

    ontroerend Evelien….

    Like

Laat een reactie achter op Ineke Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s