Met andere ogen

Ik ben blij met de nieuwe woonplek van mijn moeder waar ze vrijuit kan rondwandelen en enthousiast, net als veel medebewoner, een rondje wandelt door hun eigen bos. Het personeel is ontzettend aardig, de sfeer is goed en haar eigen kamer mooi en vertrouwd. “Ik ben blij dat ik er weer ben.” zegt ze uit de grond van haar hart als ze weer terug komt na een uitstapje tegen de receptioniste. Alleen de huiskamer….
SANYO DIGITAL CAMERAAls ik er binnen loop vind ik het vaak saai. De medebewoners zijn in zichzelf gekeerd en kijken meestal televisie of dommelen in slaap. Dat vind ik niks voor mijn moeder. Zij houdt van levendigheid en actie. Ik dring er op aan dat ze veel activiteiten krijgt aangeboden. “Ja hoor. Ze doet van alles. Uw moeder is zo enthousiast en vrolijk.“ hoor ik terug. Maar ook; “Moeder wilde niet meedoen. Ze voelde zich moe.” Moe? Ik vraag het aan haar. “Bij de televisie zitten vind ik ook leuk.“ zegt ze. “Het is hier heel fijn in deze zaal.“ Blijkbaar vindt zij de huiskamer helemaal niet zo saai als ik denk. Zij kijkt met andere ogen. Even bijstellen!

De huiskameraciviteit
Ik heb me voorgenomen een huiskameractiviteit te organiseren en besluit een verhaal te vertellen, waarin ik de bewoners betrek. We zitten in een kring met acht ouderen van verschillend niveau. Sommige monter en in contact, anderen kan ik slecht verstaan of zijn afwezig. Mijn verhaal gaat over een boom, een hele oude boom. “Net wijzelf” verzucht een dame. Een boom vol knoesten, met vertakkingen, nestjes, kronkelende wortels. Ik vraag de bewoners de ogen te sluiten en te vertellen over een boom die zij kennen. Ze vertellen bijna allemaal hun verhaal, zelfs de dame die in slaap lijkt te zijn gedommeld. Er is de boom waar de schommel vroeger in hing, de boom waar de bliksem in sloeg, de stoofperenboom in de voortuin. “Als je met aandacht kijkt, zijn er zoveel bijzondere bomen.“ zegt één van de dames. “Het is fijn te mediteren bij een boom.”
boomHet verhaal gaat verder. De boom rukt zich los omdat hij wil dansen en het leven meemaken. Als de boom moe is van het dansen en terug wil, blijkt hij te zijn verdwaald. “Dat gebeurt hier zo vaak. “ zegt iemand. Met poppen en fantasie maken we samen het verhaal af.
Ik ben geroerd door het delen van de persoonlijke herinneringen. Maar toch…die ene mevrouw heb ik niet kunnen verstaan. Ik knikte toen ze iets vertelde, maar ik verstond haar woorden niet. Dat heeft ze vast gevoeld. En de meneer wilde niet meedoen. Hij wende zich af. Ik had zo graag zijn verhaal ook begrepen, maar ik was te druk met het geheel. Zo gaat het natuurlijk vaak in de zorg. Er is te veel tegelijkertijd. Om echt te luisteren naar een persoonlijk, soms slecht verstaanbaar en onderliggend verhaal heb je aandacht nodig. Ik neem me voor om het de volgende keer weer anders te proberen. “Als je met aandacht kijkt, zijn er zoveel bijzondere bomen.” leerde ik van één van de bewoners.

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Met andere ogen

  1. Anne van Delft zegt:

    weer bijzonder mooi

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s