De wijsheid van de dementie

neudeHet is warm, tropisch. Utrecht wordt wakker. We drinken koffie op een groot plein en verdrinken in een gesprek over idealen, betere zorg. Organisaties. Vernieuwing. Vragen. Leiderschap. Echt doen. Coachen of adviseren. Onbegrepen gedrag. Intuïtie. Wat is dat? Hoe kunnen we elkaar inspireren. Hart en ziel. Wonderlijkheden. Verwarring zaaien. Openbreken. Eigenaarschap. Binnenkort ben ik gastspreker op het congres van StudieArena.; Wel-Zijn in de zorg voor mensen met dementie. De kunst van het contact maken. De kracht van de beleving. Wat vraagt het van jou als zorgprofessional om niet alleen technisch te verzorgen, maar goed te kijken naar de mens en meer kwaliteit te bieden in het welzijn van de bewoners. Met directeur Jeroen Meeder tasten we af wat we voor elkaar kunnen betekenen – de zon wordt steeds warmer – terwijl we nog niet vorm kunnen geven waar het heen moet gaan. “Ik begin er wel heel dichtbij te komen met deze congresparade.“ zegt Jeroen. Ervaren, beleven, doorvoelen en doen. Filosoferen, ontdekken over het leven.
Ik vraag het aan mijn moeder. Als ik tegenwoordig ergens niet uit kom, probeer ik het bij haar. In haar dementie heeft mijn moeder af en toe hele heldere conclusies over het leven. “Ik hoef nergens meer naar toe.“ zegt ze. ”Alles is toch steeds anders, ook als ik hier blijf. Ik weet niet of dat echt zo is, maar ik ervaar het steeds anders.” Ze nipt even van haar koffie. “Naarmate ik ouder word, is de verbazing steeds groter. Nu beleef ik alles intenser dan vroeger.” vertelt ze.

Van een andere kant bekijken

SANYO DIGITAL CAMERAIk vertel mijn moeder dat ik na mijn vakantie weer moeite had om in het dagelijkse ritme te komen en ik het gevoel had dat ik mijn eigen leven niet meer zo goed begreep. Mijn moeder heeft meteen door wat ik bedoel. “Je bekijkt het leven even van een andere kant. Dat is heel goed.“ We filosoferen door op het leven met al zijn verschillende fases. “Je moet doelloos bezig zijn als je oud wordt” zegt ze, “want je leeft toe naar het einde.“ Mijn moeder herhaalt regelmatig dat ze niet bang is voor de dood. Niet dat ze er nu al aan toe is. “Ik wacht tot ik gehaald wordt.” En dat zal nog wel niet gebeuren, want ze is nog vol levenslust. Maar ze is er wel mee bezig. Misschien praat ze wel zoveel over haar dood om mij gerust te stellen en me straks verdriet te besparen. Maar dat is het niet alleen, volgens mij. Ze is ook nieuwsgierig. “Ik vind het wel spannend dat ik achtergronden ga zien als ik er straks niet meer ben: Hoe werkt de regen bijvoorbeeld. Hoe groeien dingen en waarom? Ik zou het graag aan jou doorgeven straks.“ Ik verzeker haar dat ik mijn best ga doen om haar signalen op te vangen, want ik ben ook nieuwsgierig. “Ik heb een mooi leven gehad.” vertelt ze. “ Zo voel ik het van binnen. Ik voel geen donkere plekken.” Wonderlijkheden. Wel-Zijn. Hart en ziel. Wat voor zorg heeft zij nodig? ‘Gezien worden’ op haar ontdekkingstocht en haar wijsheden. Ze is weer zo anders dan de anderen in haar huiskamer. Waar zijn zij mee bezig? De mopperige man. De vrome zuster. De vrouw die altijd slaapt.

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s