Zin hebben en geven

“Ik voel me een stuk lekkerder dan tevoren, “ verzucht één van de deelnemers aan mijn workshop op de congresparade van Studie Arena over wel-zijn in de zorg. Het congres biedt een overvloed aan inspiratie, zingeving, ontroering en ontdekking. Het borrelt van de ideeën om de levenskwaliteit van mensen met dementie te verbeteren. En wat is er veel enthousiasme om iets tot stand te brengen in de zorg, zowel bij therapeuten en kunstenaars, als bij de zorgprofessionals. Wat zou het mooi zijn als er geld en ruimte zou zijn om al die initiatieven uit te voeren in instellingen en in de wijk……
schellevis 2We zitten in een kring en sluiten de ogen. Ik vraag de zorgprofessionals op een intuïtieve manier naar één van de bewoners te kijken. “Ik had zo’n bijzondere ervaring.” vertelt een jonge vrouw “Deze bewoner kan nog maar heel weinig. Maar tijdens de oefening danste hij door de lucht met een soort lijn naar de hemel. En ik mocht zijn hand vasthouden.“ Een collega van haar ontdekte dat ze besefte eigenlijk niets hoefde te zeggen tegen de bewoner die ze had uitgekozen. Alleen ZIJN was genoeg.

Haar eigen zin
Duofiets2De volgende dag kom ik vol met ideeën en inspiratie bij mijn moeder in het verzorgingshuis in Brabant. “Zullen we iets leuks gaan doen? “ vraag ik mijn moeder. We stappen op de fiets. De duofiets staat in haar huis bij de deur geparkeerd. “Heb jij die fiets gehuurd?“ vraagt mijn moeder.  Ik vertel haar dat die fiets bij haar huis hoort. “Wat geweldig dat ze zoiets hier hebben. Ik heb het maar goed.“ Na een mooie tocht door de bossen drinken we een kopje thee in het restaurant.“ Een meisje uit de bediening komt naar me toe. “Je moeder heeft laatst een voorstelling gegeven, gewoon op tafel in het restaurant. Ze had allemaal van die kleine poppetjes.” Dat zijn vast haar gebreide kabouters. “Ik heb het zelf niet gezien, maar hoop dat ze het nog een keer doet. Iedereen vond het leuk.” vertelt het meisje. Ik ben verbaasd. Tot nu toe is het mij nog niet gelukt om mijn moeder, die poppenspeelster is geweest, weer aan het spelen te krijgen. Als ze haar oude poppen ziet, heeft ze geen zin om de poppen weer op de hand te nemen. Maar spontaan, uit zichzelf, is ze blijkbaar met haar gebreide kabouters het publiek gaan vermaken. Ze doet waar ze zelf zin in heeft. Vrijheid. Wat zou het inspirerend zijn om een congresparade mee te maken gegeven door mensen met dementie. Zouden ze daar zin in hebben?

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s