Lijden en laten leiden

We komen aan bij het restaurant van de  Wellen. Hier woonde mijn moeder een half jaar geleden nog. Inmiddels is ze verhuisd naar een verzorgingshuis. Afscheid nemen van de omwonenden was lastig omdat mijn moeder zelf niet besefte dat ze ging verhuizen. Op de momenten dat ze het wel besefte, verzette ze zich ertegen.
Ze heeft het naar haar zin op de nieuwe woonplek, maar ze denkt over het algemeen dat ze nog gewoon bij de Wellen woont. Beide locaties schuiven over elkaar heen. Nu zijn op bezoek bij De Wellen om toch nog een soort afscheid te kunnen nemen. Spannend hoe dat zal gaan.
SANYO DIGITAL CAMERAIk weet dat er een muziekoptreden is in de zaal van het restaurant. Ze zijn al begonnen als wij de zaal binnenlopen. “Hallo Margriet!” Er wordt enthousiast gezwaaid uit de zaal. Jan en Ria van het zangduo zien het. Ze kijken elkaar aan en zetten een bekend liedje in ; “Ach Margriet, de rozen zullen bloeien……..” Mijn moeder laat mijn arm los en zwiert in rondjes helemaal alleen midden op de dansvloer. Armen in de lucht, dansend te midden van al die mensen die haar lang niet gezien hebben. Ontroerend hoe de bewoners haar meteen herkennen en blij zijn dat ze er is. Jan en alleman komt op haar af om te vragen hoe het met haar gaat. “Ach Margrietje…..” Hartverwarmend en tegelijkertijd erg verwarrend voor haar. Ze weet het niet meer. Ze weet het nog wel.
Eén van de activiteiten begeleiders komt naar mij toe om me nogmaals te vertellen hoe mijn moeder de initiatiefnemer was van het dansen. In het begin vonden de mensen het gek, maar langzaamaan volgden er meer. Nu is dansen heel gewoon geworden in de Wellen. Op de dansvloer schuiven verschillende stellen rond voor een quickstep. “Zo direct komt de line dance.“ wordt er geroepen. “Ik blijf even zitten.“ zegt mijn moeder. Ze is al moe. “Ik snap niet hoe ik dat ik het initiatief heb kunnen nemen om hier naar toe te gaan. Goed dat ik het gedaan heb.“ zegt ze tegen mij. “Zullen we nu maar weer naar boven gaan? “ Moe van het muziekoptreden en het dansen wil ze naar haar oude huis lopen. “Nee mam.” Ik leid haar naar de voordeur. Daar wacht de auto. Ze begrijpt er niets van. “Ik laat me maar leiden, anders zou ik lijden.“ verzucht ze. Ze laat zich gelukkig leiden door mij en leiden door haar ziekte, of misschien wel door haar innerlijk weten.

Je bent het niet, je hebt het
De ziekte van mijn moeder is niet alleen pijnlijk voor ons, maar ook voor al die mensen die haar gekend hebben. Ze kijken hun eigen levensverwachting in de ogen als iemand die je aardig vindt en soms zelfs bewondert op zo’n manier aftakelt. Dat is een beetje lijden.
Ik gaf een lezing in de bibliotheek in Heesch over mijn boek De vierde dementie. Ook hier kennen mensen mijn moeder van vroeger. Hoewel mijn moeder zelf niet bij de lezing was, kwamen sommigen uit het publiek toch speciaal voor de herinnering aan haar. Ze willen graag weten hoe het met haar gaat en misschien zoeken ze troost; troost voor hun eigen herinnering of voor herkenbare situaties in hun eigen leven. paravisie-december-2017.jpgEen enkeling bracht een oude foto van mijn moeder mee. Er waren ook mensen die kwamen omdat ze mijn artikel in de Paravisie van december 2017 hadden gelezen.
Ik vertel in de lezing dat ik dit artikel aan mijn moeder heb laten zien;
‘Hoewel ik eerst dacht dat mijn moeder aan het aftakelen was door de dementie, zag ik haar later zelfs opbloeien.’ las mijn moeder voor uit het blad. Ze knikt. ‘Goed dat je het hebt opgeschreven. Dat geeft me weer een oppepper.’“ Gelach en opluchting in de zaal omdat mijn moeder zo positief met haar dementie kan omgaan.
Er zijn vragen: ”Hoe ga je zelf om met je eigen emoties? “ vraagt iemand. “Jij kijkt heel helder en positief naar mensen met dementie, maar het is toch ook je moeder? “
Dat klopt. Ik ben soms ook verdrietig. Ik schrik. Of ben boos. Maar ik weet ook, als ik te emotioneel bent kan ik niet helder kijken naar de onderliggende boodschap. Ik kan zelfs wegzakken in een brij van emoties. Dat wil ik niet. Maar …..emoties kan je ook niet negeren of wegdrukken. Dan worden ze alleen maar groter. Ik laat ze er meestal maar even zijn. Huilen of een flink stuk wandelen. Ondertussen weet ik dat de emoties niet alles zijn wat ik ben. Ik héb de emoties, maar bén ze niet. Er is altijd iets in mij wat naar de gehele situatie kan kijken. Als ik bij die heldere plek in mezelf ben aangekomen, kan ik weten en luisteren. Gek genoeg troost dat ‘weten’ mijn emoties weer.
Mensen waren blij met de lezing. “Het was niet alleen fijn om over jouw moeder en de dementie iets te horen, je bracht ook zoveel levenswijsheid. Daar heb je eigenlijk altijd iets aan.“

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s