Dubbele schrik

carnavalklein“Wat is jouw naam nou ook al weer? “ vraagt mijn moeder aan me. Mijn naam! Herkent ze me niet? Ik word bleek van de schrik. Dit is het moment waar ik tegenop heb gezien. We staan in het dorp Nuland voor een café op de carnavalsoptocht te wachten. Ik trek snel het pruikje van mijn hoofd. Nu mijn haar weer gewoon is, zal ze me toch wel herkennen? “Zie je het nu mam…Ik ben Evelien. “ Ze knikt vaag. Zou ze het echt weten of doet ze alsof?
“Wat heb ik toch allemaal aan?“ Mijn moeder kijkt met verbaasde ogen naar de grote rok en bevoelt het hoedje op haar hoofd. “Het is carnaval, mam.“ Ze lijkt het zich weer te herinneren en ziet de optocht aankomen. Daar geniet ze met volle teugen van. Vroeger was ze een enthousiast carnavalvierder en ook nu geniet ze van de muziek, de kleurrijke praalwagens en de vrolijkheid. Als we terug op haar kamer zijn, knip ik haar nagels. Daarvoor moet ik mijn leesbril op. Mijn moeder bekijkt me zorgvuldig. “Hoe oud ben jij eigenlijk?“ vraagt ze. “Ik ben 54. Vandaar die leesbril.“ Mijn moeder is verbaasd. “Pas 54! Ik dacht dat jij al een eind in de 60 was.“ Van schrik knip ik bijna in haar vinger. “Hoe kom je daar nou bij?“ Mijn moeder trekt zich niets aan van mijn verontwaardiging. “Dat wij zoveel met elkaar schelen.” Ze schudt met haar hoofd.

Altijd carnaval
“Wat is je naam “ vraag ik aan de vrouw die ik aan de telefoon heb. “En hoe heet je vader? “ Ze belde me omdat ze inzicht wil hebben in de situatie van haar vader, die vanwege zijn dementie in een verpleeghuis woont en daar erg onrustig is. Ze las mijn boek en hoopt dat ik haar op de één of andere manier kan bijstaan. Ze woont ver weg, dus doen we de reading telefonisch. “Als ik op je vader afstem, zie ik dat hij veel tijd nodig heeft voor de verwerking van zijn leven. Hij was een kwetsbaar en spontaan jongetje in zijn jeugd, maar voelde zich onveilig en werd al snel stugge man.” De vrouw beaamt wat ik vertel. “Ik ken hem als een man die je moeilijk kon peilen. Je wist niet wat er in hem omging en merkte nauwelijks dat hij er was. Alleen met carnaval ging hij los. Nu hij dementie heeft, is hij niet meer zo stil, maar juist onrustig.“ Carnaval2cropEr moet spanning uit. Deze man is zichzelf aan het hervinden. Zijn spontaniteit heeft hij diep in zichzelf begraven. “Als ze liedjes van vroeger zingen, vindt mijn vader dat geweldig. Hij kent ze allemaal nog. Dan kan hij zich uitleven.“ vertelt de vrouw. Ik kan me voorstellen dat zingen en dansen zijn levendigheid weer boven brengt. “Was het maar altijd carnaval….“
Daar heb ik geen invloed op. Wel geef ik hem een healing op afstand. Dat heeft  effect.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s