Een vleugje humor

“Als iets achteraf niet zo leuk is, dan weet je dat nu nog niet.” Mijn moeder houdt er van om over het leven te filosoferen. “In het hele leven vind ik het jammer om moeilijk te doen over dingen die niet zo duidelijk zijn.“ Haar levenswijsheid geeft me inspiratie. Ze neemt het leven meestal gemakkelijk, met een vleugje humor. “Dit is geloof ik mijn gang. Of moet ik nog een verdieping hoger? Ach ja, ik ga gewoon mijn gang.“ glimlacht ze. Die humor is heerlijk. Het lucht op en geeft luchtigheid aan al die pijnlijke dingen die er gebeuren.
“Hoe komen we nu thuis?” vraagt ze, terwijl we een kopje koffie drinken in het restaurant van haar haar ‘huis’. “Ik denk dat we op de markt in Den Bosch zijn.” zegt ze. “Kijk!” Ze wijst naar een wandgrote poster van Den Bosch achter me. “Het is een plaatje!” roep ik uit. Mijn moeder giechelt. “Oh, oh. Dat hoofd gaat wel erg achteruit. Ik dacht dat ik echt daar was. En dat er een busje zou komen om me thuis te brengen.” We lachen er om. “Je woont hier in dit huis.” Mijn moeder kijkt me verbaasd aan. “MSANYO DIGITAL CAMERAam, we lopen een rondje door de tuin en dan zal je zien dat je je kamer weer herkent.” En ja hoor.
Stress en druk helpen iemand met dementie niet om zich veilig te voelen en zich dingen te herinneren. Het benadrukken van ‘niet kunnen’ en ‘niet weten’ schept onzekerheid en spanning. Een grap of even lachen brengt ontspanning, waardoor vaak heel onverwacht de herinneringen weer terug komt en de intuïtie beter gaat werken. Omdat een hoofdstuk van mijn boek De vierde dementie hier over gaat, werd ik geïnterviewd voor een artikel over humor en dementie.
https://www.mantelzorgnieuwsbrief.nl/humor-dementie-mantelzorgers-boek

Zingen en lachen
Zingen“Pfff, wat is het leven toch ingewikkeld.” verzucht mijn moeder in de auto. We gaan naar haar beste vriendin Heleen. Ze kennen elkaar al 60 jaar. Vriendin Lidy is er ook. “Ben jij Lidy?” vraagt mijn moeder. “Zo zie ik je niet.“ Heleen heeft een lekkere lunch gemaakt met gebakken eieren en worstenbroodjes en mijn moeder krijgt kadootjes. Ze laat het zich welgevallen. Ze is in haar sas. Heleen was altijd van de grappen, de grollen en de gekke dingen. Een leuke tante! Zo is ze nog steeds. Ze haalt boeken met liedjes tevoorschijn en we zingen. Maar waar is haar bril? We doorzoeken de kamer. Niks.
Mijn moeder gaat naar de WC. “Was jij nou je bril kwijt?” roept ze. “Een grap.” denk ik. De WCbril. Ik begin al te lachen. Maar nee. Er ligt echt een bril op het fonteintje in de WC. De bril van Heleen. Vinden kan ze…..

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Een vleugje humor

  1. Annie van der Heijden zegt:

    Fijn dat Margriet zo in het leven staat.
    Zaterdag op visite geweest bij haar, en dat is voor mij toch weer een feestje.
    Hoe ze naar het leven kijkt met haar inspirerende gezegdes en antwoorden.
    Haar vrolijkheid steekt veel bewoners aan.
    En toch is het ook weer confronterend wat die vervelende ziekte met haar doet.
    Ik ken je niet, maar ik ken wel iemand die zo heet en die heeft bij mij gepoetst…………
    En ik neem me voor om vaker op visite te gaan!

    Like

    • Ach Annie, wat bijzonder dat ze jou niet associeert met wie je was in het verleden. Het brein is onbegrijpelijk. Ik ben blij dat je het toch als een feestje kon ervaren om bij haar te zijn. Leven in het NU. Dank.

      Like

  2. Wiljo Tukker zegt:

    Dank je wel. Wat mooi geschreven weer. Wiljo

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s