Iedereen is anders

“Ik had tevoren van alles over intuïtie bedacht in mijn hoofd, over hoe het werkt in het brein. Maar ik merk nu dat ik heel theoretisch ben. Jij pakt het heel anders aan. Jij hebt het over ´Zijn’ en laat ons zien hoe het in de praktijk is. “ De gastvrouw van het Alzheimer Café in Goes kijkt me vol enthousiasme aan.  “De mensen waren zo open vandaag.“ zegt ze “Ze spraken over hun angst.“ Ik was vanavond gastspreker voor een flinke groep mensen die allemaal te maken hebben met dementie. Aan het begin van de avond vertel ik over mijn visie, ervaring en over mijn boek. Na de pauze zijn er vragen en delen we ervaringen over dementie. “Ik ben angstig voor de gesloten afdeling. Wat ik daar allemaal gezien heb.” vertelt een meneer heel eerlijk. Een vrouw van achter uit de zaal gaat staan. “Ik heb daar een oplossing voor gevonden. Ik heb me al een tijd geleden ingeschreven bij de levenseindekliniek. Dat geeft me rust.” Dat roept nogal wat op. Iedereen begint door elkaar te praten. Dan vraagt een vrouw vooraan het woord. “Het lijkt net of er alleen maar ellende is. Je kan toch ook prima thuis blijven wonen en nog van het leven genieten! “
peinzenEr zijn zoveel gevoelens rondom deze voortschrijdende ziekte. Je moet je er aan overgeven en omgaan met wat je er op je pad komt. Hoe kunnen wij nu al weten wat we over een paar jaar zullen voelen en ervaren?  Deze avond met al deze verschillende mensen liet mij opnieuw zien dat iedereen anders is. Andere karakters, andere situaties, ander verloop van de ziekte. Er zijn zo moeilijk vaste tips te geven en pasklare oplossingen. Daarom pleit ik voor intuïtie; goed kijken naar ieder mensen en iedere situatie, steeds opnieuw.
Er kwam nog een andere vraag uit de zaal. “Een vriend van ons heeft beginnende Alzheimer. Zijn vrouw kan het moeilijk accepteren en praat er niet over. Hoe kunnen wij hen ondersteunen? “

Vrienden

Eén van de vriendinnen van mijn moeder schreef me over haar emoties. “Ikzelf heb een dubbel gevoel als ik terug kom van Margriet. Fijn omdat ze blij is dat je komt en dan is het toch leuk om er te zijn, maar zaterdag was ik ook verdrietig, want ik mis het fijne contact wat we vroeger hadden.“
Ik realiseer me hoe moeilijk het voor vrienden is. Je hebt lang, soms heel lang, veel met elkaar gedeeld. En ineens gaat dat niet meer. Diezelfde vriendin schreef: “Gisteren was Margriet bij mij. Buiten gezeten tot het begon te regenen, foto´s gekeken, muziek geluisterd en wat gegeten. Ze zei dat ze het leuk en gezellig vond om bij me te zijn en er even uit te zijn. Toch twijfel ik er sterk aan of ik haar er nog een plezier mee doe. Ze was soms onrustig en dacht dan dat ze te voet of op de fiets terug zou gaan. Heb zelfs de regiotaxi gebeld om haar wat eerder op te halen. Ik moest ook denken aan wat jij schreef. Dat ze een keer toen ze terugkwam op Jozefoord gezegd had dat ze blij was weer terug te zijn. Ik denk dat ik voortaan alleen nog naar haar toe ga en haar maar beter niet meer hier kan vragen. Hoe jammer en verdrietig ik dat ook vind. Maar goed, staat in geen verhouding tot hoe moeilijk en verdrietig alles voor jullie is. “
vriendinnen2En zo vinden de meeste vrienden hun eigen manier om bij haar te zijn en samen dingen te doen, al is het heel anders dan vroeger. Sommigen lukt het niet, ze kunnen het niet aanzien. “Wie ben jij eigenlijk? “ vraagt mijn moeder aan het eind van de middag als ze toch al een hele tijd heeft zitten kletsen met een vriendin.” Lidy noemt haar naam nog een keer. “Wat toevallig, ik heb een Lidy gekend.“ zegt mijn moeder. “Maar dat ben ik!” roept de vriendin uit. Dan raakt mijn moeder in de war en begint ze over iets anders.
Hoe kun je als vrienden ondersteunen? Praat over de dementie maakt het gemakkelijk voor de ander om zichzelf te zijn. Laat een sfeer ontstaan waar fouten gemaakt kunnen worden, waar je kan lachen om dingen die mislopen en je emoties aan elkaar kunt laten zien. Dementie is geen schande. Je kunt er prima mee leven! Vrienden kunnen elkaar ook ondersteunen door hier en daar wat te ontlasten in de mantelzorg. En vooral leuke dingen te doen met elkaar.
Soms maakt mijn moeder zich zorgen over mijn toekomst “Hoe moet het nou als jij oud bent, dan ben ik al dood en kan ik niets meer voor je doen. Zorg dat je veel goede vrienden hebt!” adviseert ze me dan.

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s