Er ZIJN is genoeg

“Mijn vrouw trok vandaag het tafelkleed van de tafel en gooide een kopje op de grond. Ze maakt alles kapot. Wat moet ik?“ Meneer Wijngaarde belt me vlak voor de kerst op op en vraagt me mee te kijken naar zijn vrouw die in een verzorgingshuis zit vanwege dementie. “Ik ben niet lang bij mijn vrouw gebleven vandaag. Waarom is ze zo boos?” Ik concentreer me en zie dat zijn vrouw het gevoel heeft dat ze geen kant op kan. Ze zit bij wijze van spreke opgesloten in zichzelf. Het afscheid nemen van haar oude leven valt haar zwaar. Ze kan zich maar niet voegen in de nieuwe situatie en is als het ware verdwaald in zichzelf. Ik vraag meneer Wijngaarde of ik haar op afstand een healing mag geven. Daarmee kan ik haar helpen haar innerlijke ruimte te vergroten.
De volgende dag belt meneer Wijngaarde me opnieuw op. “Het ging vandaag een stuk beter met mijn vrouw.
De bohandenosheid was voorbij, maar ze zei niets toen ik op bezoek kwam. Ik vond dat ongemakkelijk. We hebben samen wat gegeten en bij de kerstboom gezeten, maar ze zweeg de hele tijd.” Ik begrijp goed hoe pijnlijk het is voor deze man dat het contact met zijn echtgenote zo aan het veranderen is. “De stilte van uw vrouw is een goed teken.“ zeg ik hem. “Ze heeft op een bepaalde manier rust en ruimte gevonden, maar dat kan ze niet delen. Voor ons moeilijk te begrijpen waar ze met haar gedachtes is. Voor haar is het fijn. Volgens mij ziet ze er tevreden uit.” Dat beaamt hij. “Maar wat moeten we dan samen doen als ik op bezoek kom bij haar?” vraagt hij. “Ga muziek luisteren of een boek lezen, iets wat u zelf graag doet.”raad ik hem aan. “Er ZIJN is al genoeg.“

Alles verandert
“Is het nu kerstmis? Ik dacht dat het september was.“ zegt mijn moeder verbaasd. Het is een vreemde kerst. We zitten met de hele familie in het restaurant van haar huis en eten plakken kerstbrood. Straks gaan wij weg en heeft zij kerstdiner op haar vertrouwde plekje aan tafel met haar huisgenoten. “Alles verandert.” verzucht ze. Wij zuchten mee. “Je kan niet weten hoe kerst in de hemel gevierd wordt.“ voegt mijn moeder er aan toe. Haar kleindochter Yvi vult het bezoek nuttig in. Ze gaat met haar oma kerstkaarten maken en versturen. Ze schrijven een groet en versturen ze naar een paar bekenden. yvi en margriet
Ik krijg reacties van haar vrienden. “Wat leuk dat ik een kerstkaart kreeg.” of “Ik voel me zo schuldig omdat ik al zo lang niet geweest ben. Zal ze me nog kennen? Wat moet ik tegen haar zeggen als ik op bezoek ga?” De bezoekjes zijn niet meer zo simpel als vroeger. Wat doe je? Wat zeg je? Je kunt nooit voorspellen hoe helder ze zal zijn. Soms wil ze opeens iets anders, naar de kerk of de gymclub. Of ze is moe omdat ze al te veel indrukken heeft gehad.
“Ga naar haar toe als je er zelf behoefte aan hebt” zeg ik. “Het geeft niet als Margriet je niet meer kent. Ze vindt het leuk om gezelschap te hebben en zal aanvoelen dat je bekend bent. Er ZIJN is genoeg. Voeg je in haar ritme.“

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s