Een kwestie van loslaten

sneeuwwandelingMijn moeder verwondert zich over de sneeuwvlokjes tijdens onze winterwandeling. “Hoe doet de lucht dat?“ vraagt ze zich af. Het is even stil. Dan weet ze het. “Het is een kwestie van loslaten. De lucht wordt er lichter van.“ We gaan even van het pad af om onze voetstappen op de verse sneeuw te zetten. “Maar goed dat ik nog zo goed kan lopen en wandelen.” zegt ze. “Over een tijdje is alles misschien anders. Dan moet ik misschien ook in zo’n karretje.” Ze wijst naar de rolstoel die verderop op het pad wordt voortgeduwd.
rolstoelSoms lijkt mijn moeder voorspellende gave te hebben. Een week later word ik gebeld dat ze plotseling niet goed meer loopt, niemand begrijpt waarom. Ze komen er achter dat ze een blaasontsteking heeft. Zou dat er iets mee te maken hebben? Zal het lopen weer verbeteren? We weten het niet. Mijn moeder en ik wandelen hetzelfde rondje als een week eerder. Maar alles is anders. Geen sneeuw en ik duw haar in de rolstoel. “Deze stoel is van mij, toch? Het zit heerlijk.“ zegt mijn moeder tevreden. Ik snap niet hoe ze zo positief kan zijn. Zelf ben ik nogal geschrokken van deze terugval. “Alles is altijd weer anders.” zegt ze “We groeien er in.“

We groeien er in
“Sluit u ogen en neem de tijd om bij u zelf te komen.“ zeg ik tegen de 80 mensen die in de Besant Hall bij elkaar zijn gekomen. De zondagochtend die ik verzorg bij werkgroep ‘De nieuwe mens’ bestaat niet alleen uit een lezing over Intuitie en dementie, maar ook uit visualisatie-oefeningen. Ik nodig het publiek uit om de relatie met een naaste met dementie op een andere manier te bekijken. Mensen doen allerlei ontdekkingen, ieder op een eigen manier. “Ik verlies mezelf in het contact met mijn partner. Nu zie ik hoe mijn eigen kleur verdwijnt als ik bij hem ben in het verzorgingshuis.“ vertelt een vrouw. Een ander merkt op dat er een donkere energie bij haar is als ze een vriendin met dementie bezoekt. Ze beseft door de oefening dat een oud trauma van deze vriendin meespeelt in het contact wat ze hebben.
Na afloop komt er een man naar mij toe. “Voor mij was deze visualisatie heel bijzonder. Ik heb altijd een moeilijke relatie met mijn moeder gehad. Sinds een jaar heeft ze Alzheimer. In de oefening stelde ik me voor dat ik bij haar op bezoek was. Tot mijn verrassing was ze aan het spelen alsof ze een kind was. Dat doet ze in het echt niet! Eerst begreep ik er niks van. Toen besefte ik ineens wat ze me op een diepere laag wilde vertellen: ‘Ik heb het altijd moeilijk gevonden om je moeder te zijn. Eigenlijk wilde ik liever gelijkwaardig zijn en leuke dingen met je doen.’”
De openheid van de zaal ontroert me. Er wordt nog een heel ander soort vraag gesteld. “Heb je iets aan dit soort visualisaties als je het zelf gaat krijgen?” vraagt iemand. Ik nodigde een vrouw op de eerste rij, waarvan ik wist dat ze dementie heeft, uit hierop te antwoorden. Zij vertelde dat ze heel goed mee kon doen met de opdracht. Ze had naar de relatie met haar dochter gekeken.
Hoe kan ik me voorbereiden op dementie? Dit houdt het publiek bezig. “Zorg dat je veel therapie doet en je pijnpunten verwerkt, dan hoef je geen dementie te krijgen.” stelt iemand uit het publiek. Ik denk niet dat het zo werkt. Wij kunnen het leven niet naar onze hand zetten.
“Wij kunnen alleen maar in het NU zijn.” zeg ik ”Niemand weet hoe het straks, als je misschien zelf dementie krijgt, zal zijn. Ikzelf heb me voorgenomen om me te oefenen in overgave en vertrouwen. De leerervaring van mijn moeder neem ik mee ‘Het is een kwestie van loslaten’ en ’We groeien er in.’”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Een kwestie van loslaten

  1. grijsenwit zegt:

    Hallo Evelien,

    Hoe is het nu met Margriet? Gaat het iets beter of is de terugval een blijvende situatie aan het worden?

    Het was leuk je te zien en scrabble te spelen met elkaar. Wonderlijk dat Margriet dat nog zo goed kan.

    Liefs, Ag

    Van: Intuïtie en dementie Verzonden: maandag 11 februari 2019 21:32 Aan: agdewit@home.nl Onderwerp: [New post] Een kwestie van loslaten

    evelienpullens posted: “Mijn moeder verwondert zich over de sneeuwvlokjes tijdens onze winterwandeling. “Hoe doet de lucht dat?“ vraagt ze zich af. Het is even stil. Dan weet ze het. “Het is een kwestie van loslaten. De lucht wordt er lichter van.“ We gaan even van het pad af om”

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s