Het kan zo niet langer

“Bedankt lieve Evelien! Door jou ben ik veel gaan begrijpen. Ik zie dat mijn moeder niet met de Alzheimer van mijn vader om kan gaan. Ze is uitgeput. Als ik er ben, dan is alles hier rustig. Maar ik kan er niet 24 uur zijn.” schrijft één van de mensen die ik deze week begeleidde.
Het was een rare week. Ik kreeg wel vijf telefoontjes met de vraag of ik wilde meekijken of healing wilde geven in een moeilijke situatie: Nachtelijke onrust bij mensen met dementie, soms met agressie, soms met angst. Soms een plotseling veranderende situatie. Ik kon gelukkig rust brengen, inzicht of een praktische tip.
Panieksituaties zijn vaak een duidelijk signaal. “Het kan zo niet langer!” Veel mensen modderen door en proberen zo goed mogelijk het dagelijks leven op de rit te houden. Tot er een moment komt dat het echt niet meer gaat. Er moet iets veranderen. Sonja realiseerde zich bijvoorbeeld dat het met vader die dementie heeft eigenlijk niet zo slecht gaat, maar juist moeder kan het zorgen niet meeranet thh zonnenbloemen aan. Misschien wordt vader wel onrustig door haar! Het kan best zijn dat hij haar onmacht en spanning overneemt. “Ik kan mijn vader en moeder toch niet uit elkaar halen!” verzucht Sonja bij mij. Snap ik. Dat wil je niet bij mensen die al zoveel huwelijksjaren achter de rug hebben. Toch is het soms de beste oplossing. De vader van Sonja blijkt het heerlijk te vinden om verzorgd te worden. En moeder heeft eindelijk weer tijd om bij te komen en te ont-stressen.

Dankbaar
Mijn moeder verwondert zich nog steeds over haar nieuwe woonsituatie in het verzorgingshuis.. “Het eind van mijn leven is heel apart. Op een gegeven moment zit je op een kamer die bij je is gaan horen. Met uitzicht op bomen. Het hoort allemaal bij de natuur. Daar hoor je zelf ook bij.
Je wordt hier wijzer.” zegt ze mijmerend……..
Ze heeft het er vaak over dat ze nu op kamers woont. “Net als jij.” Ze refereert dan naar mijn studentenkamer. “Jij bent het gewend om op kamers te wonen. Gaat het goed op school?” Ze vergeet even dat ik inmiddels een huis heb en werk. “Heb jij wel eens heimwee naar de familie?” vraagt mijn moeder. We kijken naar de foto’s die aan de muur hangen. Ik zeg haar dat ik nooit heimwee heb. “Ik ook niet.” vertelt ze.
hotelWe worden geroepen. Het is warm en het huis waar ze woont heeft een ijscokar laten komen. We kunnen in de rij gaan staan en een ijsje uitzoeken. “U hoeft niets te betalen.“ zegt de ijscoman als mijn haar portemonnee wil trekken. “Het is hier net vakantie.” glimlacht ze. “Er wordt goed voor je gezorgd, net als in een hotel.”
Niet alleen mijn moeder is dankbaar voor de zorg die ze krijgt, ook de vader van Sonja. “Het was zo ontroerend. Net met hem naar de kapper geweest. Ze waren een uur met hem bezig.Hij genoot van de aanrakingen. Zo lief om te zien.”

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het kan zo niet langer

  1. evertsmit zegt:

    Dat bgrijp ik niet goed,ik leef er er de hele dag mee.al 10jaar,sla nooit geen dag over,en ze zegt niets al jaren,maar ik ben wel helemaal alleen,en dat is onmenselijk,maar ze weten het allemaal
    maar het is zoals het is,en niet anders zwaar heel zwaar.

    Like

    • Hallo Evert. Wat naar dat je je zo alleen voelt al zo lang. Het is ook een vreselijke ziekte. Iedere situatie is anders. Ik heb het geluk dat mijn moeder heel communicatief is. Bij jou is het blijkbaar anders. Ik wens je heel veel sterkte. Evelien

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s