Contact zonder woorden

“Heeft de pastoor al gegeten? ” De verzorgenden en ik kijken elkaar verbaasd aan. Waar heeft Gonnie het over? Ze wijst naar Ger, de enige man op de woongroep. Een kunstenaar, geen pastoor. De lange man met baard zit aan een andere tafel. De vrouwen zijn aan het knutselen, misschien wil Ger ook wat doen. “Waar zijn de stiften?“ vraag ik aan de gastvrouw. “Die liggen in de kast.” zegt ze. Niks te vinden. We kijken in een andere kast. Ook niet. Ik vind wel een potlood. “Bakkie, bakkie, neehoor. Gaatie kommar, kommar,” zegt Ger. Geen idee wat hij bedoelt.

Opeens haalt Ger een stift uit zijn zak, rood. “Of wil je die dan die dan.” Hij heeft ook gele en blauwe, wel 20 stiften! Ger is een verzamelaar, alles verdwijnt in zijn zakken; een bril van een medebewoner, een deel van het koffiezetapparaat, kleine schilderijtjes, postzegels. We spreiden de spullen uit op tafel. “Niet zo. Moejamoeja Kommie kommie. Jazoo.”Ik versta hem niet, maar begrijp toch ongeveer wat hij zeggen wil. Ik leg mijn potlood op tafel, Ger legt er een stift naast. Zeven postzegels op een rij. Het schilderijtje netjes recht. Ger haalt de doppen van de stiften en zet ze op de hoeken van de lijst. Het wordt een compositie op tafel, een collage. We spelen en hebben contact zonder woorden.

Een stukje met mij mee leven
Ik loop de huiskamer van mijn moeder binnen. “Hallo allemaal.” Er wordt naar mij gezwaaid. “Je moeder is in de kamer van Ger.” Ik ga op zoek. En jawel hoor, ze ligt in een wildvreemde kamer in bed midden tussen de kunstwerken. “Margriet, ga je mee?“ Mijn moeder komt slaperig overeind, blij verrast dat ik bij haar op bezoek kom. “Ik was wat aan het proberen,” fluistert ze me in. “Kom mam. We gaan naar buiten, ik pak je jas.“ Mijn fototoestel moet mee, want ik wil graag een foto maken van ons samen.

Zes jaar geleden maakte ik de foto die nu op de voorkant van mijn boek ‘De vierde dementie’ staat. Binnenkort komt een tweede boek, ‘De vijfde dementie’, uit. Het zou zo leuk zijn als daar weer zo’n foto op komt, maar dan beiden wat ouder. Afgelopen jaar heb ik regelmatig geprobeerd een foto te maken, maar het lukte niet. De intimiteit was weg; we hadden elkaar door corona lang niet gezien, we moesten afstand houden en mondkapjes dragen. De dichtbije vertrouwdheid was verdwenen.

Maar nu zijn we allebei gevaccineerd, ik kom elke week. Misschien kunnen we weer dicht bij elkaar komen. “Kijk naar de camera mam!” Mijn moeder legt haar hoofd op mijn schouder. Er is contact zonder woorden. Ze tuurt in de verte. ”Fijn dat jij een stukje met mij mee leeft. Jij bent de enige die contact heeft met jou.”

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Contact zonder woorden

  1. Wat mooi verwoord weer! En wat een MOOIE foto💖

    Lieve groetjes van
    Marianne Buning

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s