Omdenken

“Mijn hoofd is zo anders VDvalkgeworden. Je kan er niets meer in planten.” Mijn moeder drinkt met smaak haar koffie en knabbelt op een koekje. We zitten in haar restaurant. Een vrouw in een uitgebreide rolstoel wil voorbij maar blijft haken aan mijn moeders stoel. We moeten ontwarren de boel schuiven met stoelen. “Misschien dat ik over een tijdje ook wel in zo’n karretje moet.” zegt mijn moeder opeens. “Als ik maar naar buiten kan, want ik heb wel zuurstof nodig.” Ze pakt mijn hand. “Ik vind het wel goed geregeld dat alles wat lastiger wordt op het eind van het leven. Anders is het zo erg om dood te gaan. Nu groei je er naar toe.” Daar ben ik weer even stil van. Wat is ze toch fantastisch in ‘omdenken’.
Dat omdenken geeft veel wijsheid, creativiteit en rust in het pijnlijke proces van de dementie. Een man die bij me kwam voor een reading was net als mijn moeder in staat zijn machteloosheid op een verfrissende manier te bekijken: “Ik ben een actief persoon en heb mijn hele leven van alles kunnen creëren. Eigenlijk was ik in staat oplossingen te vinden voor alle problemen die op mijn weg kwamen, maar met de dementie van mijn vrouw lukt me dat niet meer. Ik sta machteloos. Dat is waarschijnlijk een levensles; Dealen met iets waar ik niets aan kan doen. Ik moet wel accepteren dat mijn vrouw steeds verder achteruit gaat. Het leven geeft me een totaal nieuwe ervaring, iets wat ik nooit had verwacht.”

Zo had ik het nog niet bekeken
De man vroeg me mee te kijken naar zijn vrouw die in het verpleeghuis vaak erg onrustig is. Het is dan moeilijk contact met haar te krijgen. Deze trouwe echtgenoot komt bijna elke dag bij haar op bezoek. Soms lukt het hem om iets te verzinnen waardoor ze zich kan ontspannen. Ze reageert ze op muziek, handmassage of voorlezen. Andere keren krijgt hij geen contact met haar en wil ze steeds weg als ze samen iets aan het doen zijn. Veel van zijn energie gaat naar zijn vrouw. Steeds probeert hij weer iets nieuws uit, waarmee hij haar wellicht kan boeien. Logisch dat hij daar wel eens op leeg loopt en moe is. Ik kijk met hem mee, maak op afstand contact met zijn vrouw en laat zien wat zij mij op zielsniveau heeft te vertellen. De zorg en het verlangen van haar liefhebbende man komen sterk bij haar binnen. Zij houden van elkaar, maar ze voelt ook een druk, want ze weet niet hoe ze aan zijn verwachtingen moet voldoen. Ze wordt er onrustig van dat hij zo op haar gericht is. Dat geeft haar geen ruimte en vertrouwen om op haar eigen manier contact met hem te maken. Hij ontneemt haar ruimte.
De man kijkt me verbaasd aan. “Zo had ik het nog niet bekeken.” Ik ga verder. “Jij bent zo met haar bezig dat je jezelf vergeet. Je aandacht ligt niet bij jezelf, maar bij haar. Daardoor kan je vrouw jou niet bereiken. Ze ziet je eigenlijk niet.” Omdat hij zo sterk met zijn aandacht bij haar is, kan zijn vrouw moeilijk contact met hem maken. Ik raad de man aan meer leuke dingen voor zichzelf te doen: een boek lezen terwijl hij bij zijn vrouw zit. Wie weet komt ze na een tijdje vanzelf bij hem terug als ze haar wandeling over de gang gehad heeft. Of hij zet muziek aan die hij zelf mooi vindt of gaat een tekening maken. Net wat hij gangzelf leuk vindt. Het prettig maken voor zichzelf. Daarmee laat de man zijn eigen kleur en energie zien. Zijn vrouw kan dan op haar eigen tempo hier op aanhaken. Het lijkt misschien een contradictie, maar grote kans dat het invloed heeft op de rust en het contact onderling. Een kwestie van omdenken.
Om mijn moeder nogmaals te citeren: “Ik weet niet zeker of dit mijn gang is, maar ach….ik ga gewoon mijn eigen gang.”

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een vleugje humor

“Als iets achteraf niet zo leuk is, dan weet je dat nu nog niet.” Mijn moeder houdt er van om over het leven te filosoferen. “In het hele leven vind ik het jammer om moeilijk te doen over dingen die niet zo duidelijk zijn.“ Haar levenswijsheid geeft me inspiratie. Ze neemt het leven meestal gemakkelijk, met een vleugje humor. “Dit is geloof ik mijn gang. Of moet ik nog een verdieping hoger? Ach ja, ik ga gewoon mijn gang.“ glimlacht ze. Die humor is heerlijk. Het lucht op en geeft luchtigheid aan al die pijnlijke dingen die er gebeuren.
“Hoe komen we nu thuis?” vraagt ze, terwijl we een kopje koffie drinken in het restaurant van haar haar ‘huis’. “Ik denk dat we op de markt in Den Bosch zijn.” zegt ze. “Kijk!” Ze wijst naar een wandgrote poster van Den Bosch achter me. “Het is een plaatje!” roep ik uit. Mijn moeder giechelt. “Oh, oh. Dat hoofd gaat wel erg achteruit. Ik dacht dat ik echt daar was. En dat er een busje zou komen om me thuis te brengen.” We lachen er om. “Je woont hier in dit huis.” Mijn moeder kijkt me verbaasd aan. “MSANYO DIGITAL CAMERAam, we lopen een rondje door de tuin en dan zal je zien dat je je kamer weer herkent.” En ja hoor.
Stress en druk helpen iemand met dementie niet om zich veilig te voelen en zich dingen te herinneren. Het benadrukken van ‘niet kunnen’ en ‘niet weten’ schept onzekerheid en spanning. Een grap of even lachen brengt ontspanning, waardoor vaak heel onverwacht de herinneringen weer terug komt en de intuïtie beter gaat werken. Omdat een hoofdstuk van mijn boek De vierde dementie hier over gaat, werd ik geïnterviewd voor een artikel over humor en dementie.
https://www.mantelzorgnieuwsbrief.nl/humor-dementie-mantelzorgers-boek

Zingen en lachen
Zingen“Pfff, wat is het leven toch ingewikkeld.” verzucht mijn moeder in de auto. We gaan naar haar beste vriendin Heleen. Ze kennen elkaar al 60 jaar. Vriendin Lidy is er ook. “Ben jij Lidy?” vraagt mijn moeder. “Zo zie ik je niet.“ Heleen heeft een lekkere lunch gemaakt met gebakken eieren en worstenbroodjes en mijn moeder krijgt kadootjes. Ze laat het zich welgevallen. Ze is in haar sas. Heleen was altijd van de grappen, de grollen en de gekke dingen. Een leuke tante! Zo is ze nog steeds. Ze haalt boeken met liedjes tevoorschijn en we zingen. Maar waar is haar bril? We doorzoeken de kamer. Niks.
Mijn moeder gaat naar de WC. “Was jij nou je bril kwijt?” roept ze. “Een grap.” denk ik. De WCbril. Ik begin al te lachen. Maar nee. Er ligt echt een bril op het fonteintje in de WC. De bril van Heleen. Vinden kan ze…..

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Dubbele schrik

carnavalklein“Wat is jouw naam nou ook al weer? “ vraagt mijn moeder aan me. Mijn naam! Herkent ze me niet? Ik word bleek van de schrik. Dit is het moment waar ik tegenop heb gezien. We staan in het dorp Nuland voor een café op de carnavalsoptocht te wachten. Ik trek snel het pruikje van mijn hoofd. Nu mijn haar weer gewoon is, zal ze me toch wel herkennen? “Zie je het nu mam…Ik ben Evelien. “ Ze knikt vaag. Zou ze het echt weten of doet ze alsof?
“Wat heb ik toch allemaal aan?“ Mijn moeder kijkt met verbaasde ogen naar de grote rok en bevoelt het hoedje op haar hoofd. “Het is carnaval, mam.“ Ze lijkt het zich weer te herinneren en ziet de optocht aankomen. Daar geniet ze met volle teugen van. Vroeger was ze een enthousiast carnavalvierder en ook nu geniet ze van de muziek, de kleurrijke praalwagens en de vrolijkheid. Als we terug op haar kamer zijn, knip ik haar nagels. Daarvoor moet ik mijn leesbril op. Mijn moeder bekijkt me zorgvuldig. “Hoe oud ben jij eigenlijk?“ vraagt ze. “Ik ben 54. Vandaar die leesbril.“ Mijn moeder is verbaasd. “Pas 54! Ik dacht dat jij al een eind in de 60 was.“ Van schrik knip ik bijna in haar vinger. “Hoe kom je daar nou bij?“ Mijn moeder trekt zich niets aan van mijn verontwaardiging. “Dat wij zoveel met elkaar schelen.” Ze schudt met haar hoofd.

Altijd carnaval
“Wat is je naam “ vraag ik aan de vrouw die ik aan de telefoon heb. “En hoe heet je vader? “ Ze belde me omdat ze inzicht wil hebben in de situatie van haar vader, die vanwege zijn dementie in een verpleeghuis woont en daar erg onrustig is. Ze las mijn boek en hoopt dat ik haar op de één of andere manier kan bijstaan. Ze woont ver weg, dus doen we de reading telefonisch. “Als ik op je vader afstem, zie ik dat hij veel tijd nodig heeft voor de verwerking van zijn leven. Hij was een kwetsbaar en spontaan jongetje in zijn jeugd, maar voelde zich onveilig en werd al snel stugge man.” De vrouw beaamt wat ik vertel. “Ik ken hem als een man die je moeilijk kon peilen. Je wist niet wat er in hem omging en merkte nauwelijks dat hij er was. Alleen met carnaval ging hij los. Nu hij dementie heeft, is hij niet meer zo stil, maar juist onrustig.“ Carnaval2cropEr moet spanning uit. Deze man is zichzelf aan het hervinden. Zijn spontaniteit heeft hij diep in zichzelf begraven. “Als ze liedjes van vroeger zingen, vindt mijn vader dat geweldig. Hij kent ze allemaal nog. Dan kan hij zich uitleven.“ vertelt de vrouw. Ik kan me voorstellen dat zingen en dansen zijn levendigheid weer boven brengt. “Was het maar altijd carnaval….“
Daar heb ik geen invloed op. Wel geef ik hem een healing op afstand. Dat heeft  effect.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lijden en laten leiden

We komen aan bij het restaurant van de  Wellen. Hier woonde mijn moeder een half jaar geleden nog. Inmiddels is ze verhuisd naar een verzorgingshuis. Afscheid nemen van de omwonenden was lastig omdat mijn moeder zelf niet besefte dat ze ging verhuizen. Op de momenten dat ze het wel besefte, verzette ze zich ertegen.
Ze heeft het naar haar zin op de nieuwe woonplek, maar ze denkt over het algemeen dat ze nog gewoon bij de Wellen woont. Beide locaties schuiven over elkaar heen. Nu zijn op bezoek bij De Wellen om toch nog een soort afscheid te kunnen nemen. Spannend hoe dat zal gaan.
SANYO DIGITAL CAMERAIk weet dat er een muziekoptreden is in de zaal van het restaurant. Ze zijn al begonnen als wij de zaal binnenlopen. “Hallo Margriet!” Er wordt enthousiast gezwaaid uit de zaal. Jan en Ria van het zangduo zien het. Ze kijken elkaar aan en zetten een bekend liedje in ; “Ach Margriet, de rozen zullen bloeien……..” Mijn moeder laat mijn arm los en zwiert in rondjes helemaal alleen midden op de dansvloer. Armen in de lucht, dansend te midden van al die mensen die haar lang niet gezien hebben. Ontroerend hoe de bewoners haar meteen herkennen en blij zijn dat ze er is. Jan en alleman komt op haar af om te vragen hoe het met haar gaat. “Ach Margrietje…..” Hartverwarmend en tegelijkertijd erg verwarrend voor haar. Ze weet het niet meer. Ze weet het nog wel.
Eén van de activiteiten begeleiders komt naar mij toe om me nogmaals te vertellen hoe mijn moeder de initiatiefnemer was van het dansen. In het begin vonden de mensen het gek, maar langzaamaan volgden er meer. Nu is dansen heel gewoon geworden in de Wellen. Op de dansvloer schuiven verschillende stellen rond voor een quickstep. “Zo direct komt de line dance.“ wordt er geroepen. “Ik blijf even zitten.“ zegt mijn moeder. Ze is al moe. “Ik snap niet hoe ik dat ik het initiatief heb kunnen nemen om hier naar toe te gaan. Goed dat ik het gedaan heb.“ zegt ze tegen mij. “Zullen we nu maar weer naar boven gaan? “ Moe van het muziekoptreden en het dansen wil ze naar haar oude huis lopen. “Nee mam.” Ik leid haar naar de voordeur. Daar wacht de auto. Ze begrijpt er niets van. “Ik laat me maar leiden, anders zou ik lijden.“ verzucht ze. Ze laat zich gelukkig leiden door mij en leiden door haar ziekte, of misschien wel door haar innerlijk weten.

Je bent het niet, je hebt het
De ziekte van mijn moeder is niet alleen pijnlijk voor ons, maar ook voor al die mensen die haar gekend hebben. Ze kijken hun eigen levensverwachting in de ogen als iemand die je aardig vindt en soms zelfs bewondert op zo’n manier aftakelt. Dat is een beetje lijden.
Ik gaf een lezing in de bibliotheek in Heesch over mijn boek De vierde dementie. Ook hier kennen mensen mijn moeder van vroeger. Hoewel mijn moeder zelf niet bij de lezing was, kwamen sommigen uit het publiek toch speciaal voor de herinnering aan haar. Ze willen graag weten hoe het met haar gaat en misschien zoeken ze troost; troost voor hun eigen herinnering of voor herkenbare situaties in hun eigen leven. paravisie-december-2017.jpgEen enkeling bracht een oude foto van mijn moeder mee. Er waren ook mensen die kwamen omdat ze mijn artikel in de Paravisie van december 2017 hadden gelezen.
Ik vertel in de lezing dat ik dit artikel aan mijn moeder heb laten zien;
‘Hoewel ik eerst dacht dat mijn moeder aan het aftakelen was door de dementie, zag ik haar later zelfs opbloeien.’ las mijn moeder voor uit het blad. Ze knikt. ‘Goed dat je het hebt opgeschreven. Dat geeft me weer een oppepper.’“ Gelach en opluchting in de zaal omdat mijn moeder zo positief met haar dementie kan omgaan.
Er zijn vragen: ”Hoe ga je zelf om met je eigen emoties? “ vraagt iemand. “Jij kijkt heel helder en positief naar mensen met dementie, maar het is toch ook je moeder? “
Dat klopt. Ik ben soms ook verdrietig. Ik schrik. Of ben boos. Maar ik weet ook, als ik te emotioneel bent kan ik niet helder kijken naar de onderliggende boodschap. Ik kan zelfs wegzakken in een brij van emoties. Dat wil ik niet. Maar …..emoties kan je ook niet negeren of wegdrukken. Dan worden ze alleen maar groter. Ik laat ze er meestal maar even zijn. Huilen of een flink stuk wandelen. Ondertussen weet ik dat de emoties niet alles zijn wat ik ben. Ik héb de emoties, maar bén ze niet. Er is altijd iets in mij wat naar de gehele situatie kan kijken. Als ik bij die heldere plek in mezelf ben aangekomen, kan ik weten en luisteren. Gek genoeg troost dat ‘weten’ mijn emoties weer.
Mensen waren blij met de lezing. “Het was niet alleen fijn om over jouw moeder en de dementie iets te horen, je bracht ook zoveel levenswijsheid. Daar heb je eigenlijk altijd iets aan.“

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hoe ver ga je?

“Ik zet muziek voor u op. Welke zender wilt u?“ Ik kies voor klassiek. 20 minuten lig ik in de MRI scan. De muziek kan ik nauwelijks horen. Wat een lawaai! Blijkbaar kan dat niet anders. Ik denk niet dat mijn moeder dit aan zal kunnen; liggen in een tunnel, je hoofd niet mogen bewegen met harde geluiden rondom. En vervolgens niet begrijpen waar je bent, waarom je zo ligt en waar het voor nodig is.
Het toeval wil dat mijn moeder en ik beiden bij een oogarts terecht komen en beiden een verwijzing krijgen voor de neuroloog. Toeval? Misschien ook niet. Maar welke wetten liggen er dan aan ten grondslag? Hier waag ik mij nog niet aan met mijn intuïtief weten. Wel maak ik regelmatig de verbinding met mijn moeder wat losser. We hoeven niet hetzelfde te doen en te zijn!
dsc02249.jpg“Ik heb helemaal geen last van dat oog. Ik zie genoeg.” zegt mijn moeder geruststellend tegen mij. Toch is duidelijk te zien dat het oog wegdraait. Ze houdt het dicht. In de donkerte is ze onzeker, traplopen gaat moeilijker, ze kan afstanden niet goed inschatten. “Maar ik ZIE het nog wel zitten hoor.” roept ze vrolijk door de gang.
Hoever moet je gaan? Hoeveel onderzoeken zullen we mijn moeder laten ondergaan? Is een MRIscan haalbaar en zinvol? “Met het oog op de toch al vergevorderde Alzheimer ….” twijfelt de dokter. “Ik heb een oogje op u.“ lacht mijn moeder. Het leven is soms absurd. Ooit kreeg ik een liefdesgedicht over mijn mooie ogen van een oogarts……

Oude energie
sneeuw kleinIk rijd met mijn moeder naar het ziekenhuis.  Zij zit zich te verwonderen bij het auto raampje. “Het is allemaal zo vreemd. Heeft het gesneeuwd? Alles is wit. Ik begrijp helemaal niet waar we zijn.” Ikzelf begrijp er zo langzamerhand ook niets meer van. We zijn in het ziekenhuis. Op de binnenplaats staan 2 grote eenhoorns. Langs de muur is een duinlandschap afgedrukt. Het is net of we in een sprookje zijn eenhoornsbeland. Mijn moeder is verrukt van de eenhoorns en de duinen, maar wachten wil ze niet. “Ik loop nu ergens naar binnen. Dat doen al die anderen ook.“ Ik houd mijn moeder tegen en haal een glaasje water voor haar. We zingen kerstliedjes. “….Zij houden vol trouwen de waahaaachten en hebben hun schaapjes geteld…..” Ik ben blij als we aan de beurt zijn. Mijn moeder ziet de dokter in witte jas en heeft het meteen naar haar zin. De ‘spelletjes’ met brillen en letters lezen vindt ze hartstikke leuk. “Wat een fijn uitstapje was dat vandaag.” zegt ze op de terugweg. Het ziekenhuis is ze alweer vergeten.
Zou het echt zo zijn dat ze geen last heeft van haar niet-functionerende oog? Ik vraag een vriendin om met me mee te kijken naar de onderliggende laag. Zij bevestigt mijn intuïtieve waarneming. Mijn moeder accepteert zonder verzet “De ongemakken van het ouder worden” zegt ze. “Dat oog traant een beetje.” Het is voor haar niet van belang. Ze is met heel andere dingen bezig.
Zo’n wegdraaiend en dicht oog. Je kunt er verschillende zienswijzen op na houden. Wellicht is ze ‘oude energie’ aan het opruimen in en rond dat oog. Voorheen bezag mijn moeder de werkelijkheid nogal eens op haar eigen manier. Vaak maakte ze het veel mooier dan het was. Is dat oog nu iets van aan het verwerken van dat ‘verdraaien’ van de werkelijkheid? Tja… Dit is een heel andere benadering dan de medische uitleg. Maar aangezien de dementie zo’n wonderlijke levensfase is, kan het geen kwaad het eens van een andere kant te bekijken.
“Wat heb ik nu aan? Dit is mijn jas niet.” zegt mijn moeder geschrokken als we de auto uitstappen.“Ik denk dat ik de jas van iemand anders heb gestolen.” Deze reactie ken ik al. “Mam, die jas heb je van oma geërfd. Het is een fijne jas voor de winter. Hij is nu van jou.“ Ze is er niet gerust op, maar haalt gelaten haar schouders op. “Dan houd ik hem maar. Ik zou anders ook niet weten waar ik hem terug moet brengen.“

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Herkennen en erkennen

pop6“Jij lijkt op mij. Ben je mijn zus? “zegt een vrouw. Ze grijpt mij stevig vast bij mijn mouw en wil me niet meer loslaten. Ze kijkt niet naar mij, maar naar de pop waar ik mee speel. Aandachtig observeert ze de glazen ogen. De rest van de groep bewoners is stil en volgen het woordeloze gesprek tussen pop en vrouw. Het verbaast me dat er zoveel aandacht en stilte kan zijn op de groep. Voor mij is het spannend om af te tasten hoelang ik dit zwijgen kan laten bestaan. Gelukkig verbreekt één van de bewoners zelf het zwijgen op een perfect moment. “Er hangt een snottebel aan je neus.” roept een man aan de andere kant van de huiskamer. De pop pakt haar grote rode zakdoek en snuit luidruchtig haar neus. iedereen lacht. “Waar is mijn tas? “ mompelt de pop. Dat zoeken herkennen de bewoners wel. “Daar!” De pop haalt een belletje uit haar tas. “Kling klokje klingelingeling.” Iemand begint te zingen. Helmie tokkelt subtiel mee op haar gitaar. De pop deelt meer belletjes uit. “Jingle bel, jingle bel.“ zingen we met elkaar. Midden in de winternacht, laat de beltrom horen... De bewoners klingelen met een belletje of een klokje. We hebben plezier. Ik ben in mijn moeders huis op verschillende afdelingen op bezoek met een kerstprogramma met muziek en poppenspel, een klein optreden samen met de muziektherapeute en de bewegingstherapeute. Het poppenspel is nieuw. De pop kan dingen die gewone mensen niet kunnen. Ze mag dichtbij komen, ze doet gekken dingen, peutert met een tandenborstel in haar neus, ze kan uitdagen en teder zijn. Ik, de bespeler, heb wat afstand en kan observeren en intuïtief bepalen wat mijn volgende actie zal zijn. Het blijkt een bijzondere manier van contact maken met mensen met dementie.
Ik vroeg de bewegingstherapeute “Wil jij nog wat met de bewoners doen vanmiddag?” Dan zou ik daar wat ruimte voor kunnen maken. “Nee hoor.” antwoordde ze “De mensen bewegen vanzelf al als de pop er is. Ik zie nieuwe dingen gebeuren.“

Je lijkt op degene die ik in mijn hoofd heb
“Dat je mij hier gevonden hebt.“ zegt mijn moeder. Ze is blij dat ik in haar huiskamer op bezoek kom. En dan nog wel met een pop. Het is haar eigen vak geweest, ze was haar hele leven poppenspeelster. Mijn moeder regelt in haar huiskamer een lekkere stoel voor mij en de pop. “Je gaat steeds meer lijken op degene die ik in mijn hoofd heb.” zegt ze tegen me. Dat is weer één van die bijzondere uitspraken van haar.
Ik ben niet de enige die haar wijsheid koestert en waardeert. “Je moeder zegt prachtige dingen. Ik heb een heel mooi gesprek met haar gehad.“ vertelde mijn nicht de dag ervoor enigszins verbaasd. We brachten met kerst een kort bezoek aan de familie. De dementie zorgde voor enige opschudding en verbazing. “Ze herkent me niet eens!” roept mijn achterneefje verontwaardigd. Hoe leg je het uit? “Denk maar aan het visje Dory uit Finding Nemo. Die vergeet ook alles. Bij dementie gaat het ook zo.“ Mijn moeder vindt het heerlijk om bij familie te zijn, maar is na een uurtje doodmoe. Ik laat haar even op bed liggen in de achterkamer. “Is ze moe?“ vragen de anderen verbaasd. “Moet je je voorstellen dat je elke minuut weer moet bedenken waar je bent, wie de mensen om je heen zijn en hoe je je moet gedragen. En dan nog al die signalen die binnen komen. …….Zo vermoeiend!” leg ik uit. Ze knikken en proberen het zich voor te stellen.
Op weg naar huis is mijn moeder onrustig en een beetje boos. “Hoe kan het toch dat ik zo ver weg ben. Dat is toch nergens voor nodig.” Steeds probeert ze te begrijpen waar ze is en naar toe gaat en vandaan kHerbergomt. Geruststellen helpt niet. Pas als we op 10 minuten van haar huis zijn, komt de rust. Zou ze de weg herkennen? Of zou ze intuïtief het aura van haar woonplek aanvoelen? Ze is blij dat ze op kerstavond haar eigen kamer weer herkent en in haar eigen bed mag liggen.
De nachtzuster zwaait ons uit.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Mantelzorgzorgen

Waarom hebben jullie zolang moeten wachten op een nieuw blog? Maakt mijn moeder niets meer mee? Heb ik geen inspiratie meer? Heb ik het te druk? Nee hoor. Ik was met iets anders bezig: Mijn moeder had een nieuw pasje voor de regiotaxi nodig. Ze is een half jaar geleden verhuisd en haar verpleeghuis ligt in een andere gemeente. Nou, dan moet er van alles geregeld worden. Een andere gemeente heeft weer hele andere systemen en bureaucratie. Pas na allerlei onduidelijke formaliteiten kan de aanvraag begin oktober worden ingediend. Half november heb ik pas antwoord en contact. Nu het formulier. Er moet een pasfoto op. pasfoto“Een pasfoto?” roep ik ontzet door de telefoon. Er gaan wel weer 2 weken overheen voor ik vanuit Utrecht op een weekdag kan komen om haar mee te nemen naar een fotograaf. “Mag ik misschien ook zelf een foto printen?“ Dat mocht gelukkig. Goede foto zoeken, juiste formaat maken, foto papier. Printer aanzetten. Alles blauw. Mislukt. Schoonmaken. Cartridge vervangen. Nog een keer. Alles geel. Mislukt. Nieuwe cartridges kopen. Ze lekken. Overal inkt. Dieptereiniging van printer. Nog een keer proberen. Eindelijk gelukt! Met zulke dingen kun je dus maanden zoet zijn. Ik ben regelmatig van alles voor mijn moeder aan het doen. Tijd die ik niet gebruik om leuke dingen met haar te doen; Liedjes zingen of een wandeling door haar goudgele bos maken. Ze beseft zelf niet wat voor werk er wordt verzet achter de schermen. Wél is ze vol verwondering en dankbaarheid over wat er ‘zomaar’ allemaal mogelijk is in haar leven. “Er gebeuren hier wonderen!“ roept ze uit. “En weet je? Ik heb vrijheid. Ik kan overal aan mee doen, maar niets hoeft. Ik kan gaan en staan waar ik wil. En de zusters zijn zo lief voor me.“
Het is etenstijd en ik stel voor om met haar beneden in het restaurant te gaan eten. “Nee hoor, ik eet hier.“ zegt ze. Ze wijst naar haar vaste plekje aan tafel. “Hier staat mijn bord.” Ze gaat vertrouwelijk om met haar medebewoners en met het verplegend personeel. “U wil zeker weer tomatensoep, mevrouw Pullens?“ de gastvrouw schept haar op. Ze lijken haar beter te kennen dan ik. Bespeur ik lichte jaloezie bij mezelf? Ik moet nog steeds wennen aan de nieuwe situatie.

Een nieuw hoofdstuk
Hoe moet het dan wel niet zijn als je je echtgenoot achterlaat in een tehuis? De mevrouw die vorige week bij me kwam voor ondersteuning, heeft haar man weer terug thuis genomen na een korte opname in een verpleeghuis. SANYO DIGITAL CAMERAHaar man voelde zich daar niet op zijn plaats en zij voelde zich schuldig. Ze wil hem niet tegen zijn zin laten opnemen. Begrijpelijk. Maar de situatie thuis is ondraaglijk. Haar man heeft dementie, vergeet veel, is erg afhankelijk en bovendien agressief. Hoewel ze zegt dat ze niets meer aan hem heeft en hij een klein lastig kind is geworden, kan ze hem niet loslaten.
Ik geef haar een korte reading, waarin het al snel duidelijk wordt dat er nog maar weinig over is van haar eigen levensenergie. We doen samen een ontspanningsoefening, zodat ze weer wat rust kan vinden. Vervolgens laat ik haar zelf in visualisaties naar haar thuissituatie kijken. We krijgen de slappe lach om wat we voor ons zien.  “Ik kan het ook, die intuïtie. “ zegt de vrouw. Ze verbaast zich over de ontdekkingen die ze doet. “Mijn man duwt me weg! Ja dat klopt, hij is eigenlijk altijd ontevreden, wat ik ook doe.” Vervolgens hebben we met visualisaties de verschillende verpleeghuizen bekeken. Het werd voor ons allebei duidelijk welke plek het beste bij haar man zou passen. Thee2Zou ze haar man nu kunnen loslaten? Ik hoop het, want deze mantelzorgster kan het bijna niet meer aan. Maar als het voor mij al moeilijk is mijn moeder over te dragen aan een zorgprofessionals, hoe zal het dan voor deze vrouw zijn, die dag en nacht met haar man bezig is. ……
Ben ik even blij met mijn optimistische moeder “Ik begin aan een nieuw hoofdstuk,” zegt ze “want mijn hoofd is stuk. “

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen