Zin hebben en geven

“Ik voel me een stuk lekkerder dan tevoren, “ verzucht één van de deelnemers aan mijn workshop op de congresparade van Studie Arena over wel-zijn in de zorg. Het congres biedt een overvloed aan inspiratie, zingeving, ontroering en ontdekking. Het borrelt van de ideeën om de levenskwaliteit van mensen met dementie te verbeteren. En wat is er veel enthousiasme om iets tot stand te brengen in de zorg, zowel bij therapeuten en kunstenaars, als bij de zorgprofessionals. Wat zou het mooi zijn als er geld en ruimte zou zijn om al die initiatieven uit te voeren in instellingen en in de wijk……
schellevis 2We zitten in een kring en sluiten de ogen. Ik vraag de zorgprofessionals op een intuïtieve manier naar één van de bewoners te kijken. “Ik had zo’n bijzondere ervaring.” vertelt een jonge vrouw “Deze bewoner kan nog maar heel weinig. Maar tijdens de oefening danste hij door de lucht met een soort lijn naar de hemel. En ik mocht zijn hand vasthouden.“ Een collega van haar ontdekte dat ze besefte eigenlijk niets hoefde te zeggen tegen de bewoner die ze had uitgekozen. Alleen ZIJN was genoeg.

Haar eigen zin
Duofiets2De volgende dag kom ik vol met ideeën en inspiratie bij mijn moeder in het verzorgingshuis in Brabant. “Zullen we iets leuks gaan doen? “ vraag ik mijn moeder. We stappen op de fiets. De duofiets staat in haar huis bij de deur geparkeerd. “Heb jij die fiets gehuurd?“ vraagt mijn moeder.  Ik vertel haar dat die fiets bij haar huis hoort. “Wat geweldig dat ze zoiets hier hebben. Ik heb het maar goed.“ Na een mooie tocht door de bossen drinken we een kopje thee in het restaurant.“ Een meisje uit de bediening komt naar me toe. “Je moeder heeft laatst een voorstelling gegeven, gewoon op tafel in het restaurant. Ze had allemaal van die kleine poppetjes.” Dat zijn vast haar gebreide kabouters. “Ik heb het zelf niet gezien, maar hoop dat ze het nog een keer doet. Iedereen vond het leuk.” vertelt het meisje. Ik ben verbaasd. Tot nu toe is het mij nog niet gelukt om mijn moeder, die poppenspeelster is geweest, weer aan het spelen te krijgen. Als ze haar oude poppen ziet, heeft ze geen zin om de poppen weer op de hand te nemen. Maar spontaan, uit zichzelf, is ze blijkbaar met haar gebreide kabouters het publiek gaan vermaken. Ze doet waar ze zelf zin in heeft. Vrijheid. Wat zou het inspirerend zijn om een congresparade mee te maken gegeven door mensen met dementie. Zouden ze daar zin in hebben?

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Vrijheid

Muziek mee, aantekeningen, goede moed. Ik krijg de kans om iets uit te proberen in het verzorgingshuis waar mijn moeder woont. Normaal hebben de dames gym. Nu heb ik een soort volksdansje bedacht. Heel simpel, dacht ik. Links uit. Rechts uit. Wijd en kruis en sluit. Maar toch te moeilijk voor de helft van de groep. Zweten. Aanpassen. Er toch nog iets van maken. Daar had ik me op verkeken. Zo gemakkelijk is het nog niet om een groep ouderen te aan te sturen en er iets vrolijks van te maken. Petje af voor de activiteitenbegeleiding.
Ook mijn moeder doet maar half mee met mijn opgewekte gehuppel op de stoel. Ze vindt het leuk dat ik er ben. Verder? Ach. Ze zwiept een beetje met haar handen. Moet ik mijn verwachtingen weer eens bijstellen? Ik denk dat mijn moeder dol is op de activiteiten die aangeboden worden in het huis. En ik heb het idee dat de verzorging haar regelmatig vergeet te attenderen op de activiteiten en haar er niet naar toe brengt, zodat ze op haar kamer blijft zitten. Het frustreert me en ik ga naar de coördinator van haar afdeling. “Je moeder loopt regelmatig weg bij een activiteit.” vertelt zij. “Dan gaat ze haar eigen ding doen.” Ik zie het zo gebeuren. Is het niet interessant genoeg voor haar? Of is het iets anders. Als ik in-tune op een diepere, onderliggende laag, zie ik alleen maar VRIJHEID. Ze wil niet gebonden zijn aan tijd en plek. Zelf bepalen waar ze heen gaat, hoe lang en wanneer. “We laten haar maar gaan.“ zegt de verpleegkundige. “Je moeder komt overal. Ze loopt her en der naar binnen en gaat meedoen, waar ze komt. Als ze de weg niet meer weet, wijst iemand haar een stukje en pikt ze het altijd wel weer ergens op.“ Tja, blijkbaar werkt het. Ze danst op haar eigen manier door de gangen.
engeltjekleinWaar maak ik me druk over. Mijn moeders leven voegt zich wel zonder mij. Ik laat los en bekijk het op een andere manier. Ik moet denken aan een foto uit mijn kindertijd waarop ik een dansend engeltje was wat zich vreselijk druk maakte met een hemels dansje wat ik ingestudeerd had voor kerst. Op de foto zie je dat dat kleine engeltje denkt: Waarom maak ik me eigenlijk zo druk?

Met de mond vol tanden
“Jij kunt makkelijk praten. Als dochter kom je één of twee keer in de week bij je moeder. Ik ben 24 uur met mijn partner.” Een mevrouw uit de zaal staat op om me dit te vertellen. Ze is boos en gefrustreerd en vertelt uitgebreid hoe zwaar ze het heeft. Ik ben gastspreker in een Alzheimer Café en gebruik regelmatig voorbeelden uit het leven van mijn moeder om mijn ideeën te illustreren.
Ik stonde met mijn mond vol tanden. Wat heb ik voor antwoord op de enorme machteloosheid van deze vrouw die nog vrij jong is en een echtgenoot met Alzheimer thuis heeft. “Mijn leven staat stil.“ zegt de vrouw. Wat kan ik anders doen dan beamen dat het vreselijk is. Zo moeilijk, pijnlijk en zwaar. Toch weet ik zeker dat haar leven niet stil staat. De dagelijkse leuke dingen misschien wel. Maar in de onderliggende laag gebeurt er heel erg veel. Want ze had hele andere verwachtingen van het leven dan nu mogelijk zijn. Innerlijk is ze is heel hard aan het werk om emoties te verwerken, verwachtingen los te laten en zichzelf en haar leven met andere ogen te gaan bekijken. Dat noem ik geen stilte, eerder een storm.
Dit heb ik niet gezegd op dat moment in het Alzheimer Café. Dat zei ik niet op dat moment. Deze mevrouw is in rouw over haar leven. Achteraf twijfelde ik….had ik meer moeten zeggen? Er komt alweer een andere vraag uit het publiek: “Ja maar. Je wil toch zo lang mogelijk zelfstandig blijven”, Tuurlijk. Maar toch. Deze vraag geeft aanleiding om het leven even van een andere kant te belichten; Als het niet meer gaat. Als je de grip op je leven kwijt bent. Je schaamt je, omdat je gewone, dagelijkse dingen niet meer snapt. Je voelt je verdwaald en bent bang. Hoe heerlijk is het dan om je over te geven aan anderen en te accepteren dat je afhankelijk bent. Het hoort bij het leven. Vroeg of laat moet er iemand voor ons zorgen. Dat gaan we allemaal meemaken. Natuurlijk is het fijn om actief te blijven in wat je nog kan. Daardoor voelt een mens zich waardig en krijg je zelfvertrouwen. museumkleinMaar jezelf forceren door te proberen iets te doen wat je niet meer kan…. Dat is heel frustrerend. En ben je minder dan anderen omdat je afhankelijk bent en niet meer ‘normaal’ kan functioneren? Afgeschreven? Nee hoor. Het vraagt alleen om anders te denken, je verwachtingen bij te stellen. Hoe zie jij het ideale? Mensen in de bloei van hun leven, gelukkig met baan, huis en familie? En als het anders is, met ziekte, beperking, ouderdom, kun je dan niet meer gelukkig zijn? Heb je dan geen vrijheid meer? Hoe geef je jezelf de vrijheid terug. Vrijheid in je leven. Vrijheid in je hoofd.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De wijsheid van de dementie

neudeHet is warm, tropisch. Utrecht wordt wakker. We drinken koffie op een groot plein en verdrinken in een gesprek over idealen, betere zorg. Organisaties. Vernieuwing. Vragen. Leiderschap. Echt doen. Coachen of adviseren. Onbegrepen gedrag. Intuïtie. Wat is dat? Hoe kunnen we elkaar inspireren. Hart en ziel. Wonderlijkheden. Verwarring zaaien. Openbreken. Eigenaarschap. Binnenkort ben ik gastspreker op het congres van StudieArena.; Wel-Zijn in de zorg voor mensen met dementie. De kunst van het contact maken. De kracht van de beleving. Wat vraagt het van jou als zorgprofessional om niet alleen technisch te verzorgen, maar goed te kijken naar de mens en meer kwaliteit te bieden in het welzijn van de bewoners. Met directeur Jeroen Meeder tasten we af wat we voor elkaar kunnen betekenen – de zon wordt steeds warmer – terwijl we nog niet vorm kunnen geven waar het heen moet gaan. “Ik begin er wel heel dichtbij te komen met deze congresparade.“ zegt Jeroen. Ervaren, beleven, doorvoelen en doen. Filosoferen, ontdekken over het leven.
Ik vraag het aan mijn moeder. Als ik tegenwoordig ergens niet uit kom, probeer ik het bij haar. In haar dementie heeft mijn moeder af en toe hele heldere conclusies over het leven. “Ik hoef nergens meer naar toe.“ zegt ze. ”Alles is toch steeds anders, ook als ik hier blijf. Ik weet niet of dat echt zo is, maar ik ervaar het steeds anders.” Ze nipt even van haar koffie. “Naarmate ik ouder word, is de verbazing steeds groter. Nu beleef ik alles intenser dan vroeger.” vertelt ze.

Van een andere kant bekijken

SANYO DIGITAL CAMERAIk vertel mijn moeder dat ik na mijn vakantie weer moeite had om in het dagelijkse ritme te komen en ik het gevoel had dat ik mijn eigen leven niet meer zo goed begreep. Mijn moeder heeft meteen door wat ik bedoel. “Je bekijkt het leven even van een andere kant. Dat is heel goed.“ We filosoferen door op het leven met al zijn verschillende fases. “Je moet doelloos bezig zijn als je oud wordt” zegt ze, “want je leeft toe naar het einde.“ Mijn moeder herhaalt regelmatig dat ze niet bang is voor de dood. Niet dat ze er nu al aan toe is. “Ik wacht tot ik gehaald wordt.” En dat zal nog wel niet gebeuren, want ze is nog vol levenslust. Maar ze is er wel mee bezig. Misschien praat ze wel zoveel over haar dood om mij gerust te stellen en me straks verdriet te besparen. Maar dat is het niet alleen, volgens mij. Ze is ook nieuwsgierig. “Ik vind het wel spannend dat ik achtergronden ga zien als ik er straks niet meer ben: Hoe werkt de regen bijvoorbeeld. Hoe groeien dingen en waarom? Ik zou het graag aan jou doorgeven straks.“ Ik verzeker haar dat ik mijn best ga doen om haar signalen op te vangen, want ik ben ook nieuwsgierig. “Ik heb een mooi leven gehad.” vertelt ze. “ Zo voel ik het van binnen. Ik voel geen donkere plekken.” Wonderlijkheden. Wel-Zijn. Hart en ziel. Wat voor zorg heeft zij nodig? ‘Gezien worden’ op haar ontdekkingstocht en haar wijsheden. Ze is weer zo anders dan de anderen in haar huiskamer. Waar zijn zij mee bezig? De mopperige man. De vrome zuster. De vrouw die altijd slaapt.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Met andere ogen

Ik ben blij met de nieuwe woonplek van mijn moeder waar ze vrijuit kan rondwandelen en enthousiast, net als veel medebewoner, een rondje wandelt door hun eigen bos. Het personeel is ontzettend aardig, de sfeer is goed en haar eigen kamer mooi en vertrouwd. “Ik ben blij dat ik er weer ben.” zegt ze uit de grond van haar hart als ze weer terug komt na een uitstapje tegen de receptioniste. Alleen de huiskamer….
SANYO DIGITAL CAMERAAls ik er binnen loop vind ik het vaak saai. De medebewoners zijn in zichzelf gekeerd en kijken meestal televisie of dommelen in slaap. Dat vind ik niks voor mijn moeder. Zij houdt van levendigheid en actie. Ik dring er op aan dat ze veel activiteiten krijgt aangeboden. “Ja hoor. Ze doet van alles. Uw moeder is zo enthousiast en vrolijk.“ hoor ik terug. Maar ook; “Moeder wilde niet meedoen. Ze voelde zich moe.” Moe? Ik vraag het aan haar. “Bij de televisie zitten vind ik ook leuk.“ zegt ze. “Het is hier heel fijn in deze zaal.“ Blijkbaar vindt zij de huiskamer helemaal niet zo saai als ik denk. Zij kijkt met andere ogen. Even bijstellen!

De huiskameraciviteit
Ik heb me voorgenomen een huiskameractiviteit te organiseren en besluit een verhaal te vertellen, waarin ik de bewoners betrek. We zitten in een kring met acht ouderen van verschillend niveau. Sommige monter en in contact, anderen kan ik slecht verstaan of zijn afwezig. Mijn verhaal gaat over een boom, een hele oude boom. “Net wijzelf” verzucht een dame. Een boom vol knoesten, met vertakkingen, nestjes, kronkelende wortels. Ik vraag de bewoners de ogen te sluiten en te vertellen over een boom die zij kennen. Ze vertellen bijna allemaal hun verhaal, zelfs de dame die in slaap lijkt te zijn gedommeld. Er is de boom waar de schommel vroeger in hing, de boom waar de bliksem in sloeg, de stoofperenboom in de voortuin. “Als je met aandacht kijkt, zijn er zoveel bijzondere bomen.“ zegt één van de dames. “Het is fijn te mediteren bij een boom.”
boomHet verhaal gaat verder. De boom rukt zich los omdat hij wil dansen en het leven meemaken. Als de boom moe is van het dansen en terug wil, blijkt hij te zijn verdwaald. “Dat gebeurt hier zo vaak. “ zegt iemand. Met poppen en fantasie maken we samen het verhaal af.
Ik ben geroerd door het delen van de persoonlijke herinneringen. Maar toch…die ene mevrouw heb ik niet kunnen verstaan. Ik knikte toen ze iets vertelde, maar ik verstond haar woorden niet. Dat heeft ze vast gevoeld. En de meneer wilde niet meedoen. Hij wende zich af. Ik had zo graag zijn verhaal ook begrepen, maar ik was te druk met het geheel. Zo gaat het natuurlijk vaak in de zorg. Er is te veel tegelijkertijd. Om echt te luisteren naar een persoonlijk, soms slecht verstaanbaar en onderliggend verhaal heb je aandacht nodig. Ik neem me voor om het de volgende keer weer anders te proberen. “Als je met aandacht kijkt, zijn er zoveel bijzondere bomen.” leerde ik van één van de bewoners.

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Haar eigen wereldje

“Ik ken je bijna niet meer”, zei mijn moeder toen ik gisteren bij haar op bezoek kwam. Ik kijk ook een beetje bevreemd naar haar. Ze ziet er zo anders uit. Haar ogen hebben minder onrust, maar zijn ook ietwat afwezig. Ze leeft in haar eigen wereldje binnen het verzorgingshuis en is daar zo wonderlijk goed op haar gemak. Voorheen leunde ze op mij, ze belde bijna elke dag en ik wist precies wat voor afspraken ze had en waar ze was. Het kostte me veel energie. Nu zou het toch bevrijdend moeten zijn dat die tijd voorbij is, maar het voelt nog zo leeg. Ik was zo gewend aan het zorgen en alert zijn. Zou het een mantelzorg-gat zijn? SANYO DIGITAL CAMERA Uit berichtjes van anderen weet ik hoe het met haar gaat en dat ze lekker aan het ronddwalen is op haar nieuwe woonplak. Zojuist een verdwaalde Margriet naar de receptie teruggebracht, nadat we met Paul’ zijn moeder een kopje cappuccino hadden gedronken in het restaurant . Zij woont sinds januari in Jozefoord. We wilden de moeder van Paul net terug brengen naar haar woongroep, toen we Margriet verdwaald aantroffen. Ik wist niet dat Margriet voortaan ook daar woont. Ik zeg “Ik vraag wel even op de receptie waar u heen moet.“ Toen zei zij; “Wat een geluk dat ik even verdwaald was want nu heb ik als bonus een heerlijke avondwandeling. “Wat is het toch nog steeds een heerlijk mens😊 “.

De bonus
Langzaam beweeg ik me door de dozen met brieven, dagboeken en schriften. Mijn moeders leven, mijn oma’s leven. Alles is toevertrouwd aan papier, vaak nog in mooi sierlijk schoonschrift. Ik vind tekeningen van een vriend die prachtige brieven maakte voor mijn moeder. Er zijn ook tekeningen van mijzelf toen ik kleuter was. ‘Dat zal mijn moeder wel leuk vinden!’ Ik neem de tekeningen voor haar mee als ik op bezoek ga. We tekeningen bekijkenzitten op het terras bij het restaurant met een kopje cappuccino en bekijken wat er in de map zit. “Dat jij niet beter kon tekenen op die leeftijd.“ zegt mijn moeder. “Ik was vier!” werp ik verontwaardigd tegen. Mijn moeder bladert nog even door de map en legt het weg. Ook de brieven van die vriend hoeft ze niet meer. Ik neem het weer mee naar huis. Blijkbaar is ze niet meer geinteresseerd.
Met enige schroom lees ik al die brieven en schriften vol aantekeningen en flarden van gebeurtenissen. Ik verdwaal in haar leven. ‘Ik moet het wel lezen.’ zeg ik tegen mezelf. ‘Het moet uitgezocht worden en mijn moeder kan het niet meer. Wij moeten er nu iets mee.’ Ik verdwaal in haar leven. Al die woorden, die emoties, die ontdekkingen. In de brieven kom ik kanten van mijn moeder tegen die ik niet kende. Wat was ze soms ontredderd en depressief. Daar liet ze weinig van merken. Altijd was er de lach en vrolijkheid. Soms geloofde ik er niets van en was ik boos omdat ik haar niet mocht zien en niet kon bereiken. Ik leer in het lezen een deel van haar binnenwereld kennen. Die van vroeger dan. Nu is het weer anders. De dementie maakt haar zichtbaarder. Ze laat haar kwetsbaarheid zien en verwoordt nu juist heel precies wat er zich in haar afspeelt. “Ik huil een beetje van binnen.“ kan ze soms zeggen. Een andere keer “Alles in mij is een feestje als jij komt.” Dat is de bonus van de dementie.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Ik ben het aan het lezen

boek bank“Nu ik je boek ‘De vierde dementie’ gelezen heb, besef Ik veel beter waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe. Ik ben een intuïtief mens en volg mijn ingevingen. Dat waardeer ik nu meer in mezelf.“ vertelt één van de medewerkers van het verzorgingshuis van mijn moeder. “Waar hebben jullie het over.” vraagt mijn moeder. Ze wil graag alles weten en overal in betrokken worden. Terecht! “We hebben het over mijn boek?” zeg ik, “Weetje nog? “ Mijn moeder rommelt in haar tas en haalt het boek er uit. Trots laat ze de omslag zien met een foto van haar en mij. “Ik ben het aan het lezen.“ Het boek zwerft door het verzorgingshuis van mijn moeder.
Een verzorgster van de gesloten afdeling vertelt me over de bijzondere communicatie die zij tegenkomt op haar afdeling. Er wonen twee mensen met afasie die onverstaanbaar praten. Lastig voor de verpleging. Onderling hebben ze geen enkel probleem, want met elkaar voeren ze uitgebreide gesprekken. Haar collega’s vinden het grappig en wonderlijk. Maar zij ziet er een diepere betekenis in. “Ik denk dat deze mensen elkaar echt begrijpen. Dat zie je gewoon. Ze praten dus op een andere manier dan met woorden, ze hebben energetisch contact. Zouden wij hen ook kunnen verstaan?“ vraagt ze zich af. Ik denk van wel. Als je je intuïtie aanscherpt en er wat tijd en rust voor neemt, kun je veel meer waarnemen dan je denkt. Je kunt onderliggende boodschappen begrijpen en daardoor veel te weten komen over de binnenwereld van mensen met dementie.

Onzichtbare communicatie
Is het niet logisch dat als bepaalde menselijke functies wegvallen, anderen het over gaan nemen? Is het niet logisch dat als de ratio het af laat weten, de intuïtie sterker wordt. En wat doe je daar mee? Wat kun je daar mee als verzorgende of familielid?
Ik was op bezoek bij een oude dame in een verpleeghuis. Bij binnenkomst ging er al iets mis bij dit bezoek. Zij dacht dat het midden in de nacht was en werd vreselijk boos omdat ik haar stoorde. Ze mopperde, stuurde me weg, klaagde en schold. De zorg kwam haar eten brengen. Nog bozer. “Denk je dat ik nu midden in de nacht wil eten!!!” Ik had weg kunnen gaan, maar ergens wist ik dat ze blij was dat ik er was. Dus ben ik toch rustig blijven zitten en heb geen antwoord meer gegeven op haar vragen en gemopper en me geconcentreerd op de onzichtbare communicatie tussen ons. Ze werd rustig en we kregen een gesprek over sterven en de angst daarvoor.
etalageMijn uitstraling heeft effect op de ander. In een zorgrol zijn we natuurlijk altijd bezig met de ander, maar ik kom er achter dat het minstens zo belangrijk is om aandacht aan jezelf te geven. Hoe voel je je. Wat straal je uit? Wat vertel je zonder woorden? Het wordt allemaal opgevangen door mensen met dementie.
“Uit jouw boek weten we hoeveel effect dat onrustige gedrag van ons als mantelzorger heeft….” zei een goede vriend laatst. Mijn boek zwerft ook door het verzorgingshuis van zijn moeder, het zwerft door de boekhandels en gaat van hand tot hand in families. Zo hoop ik dat meer mensen aandacht gaan krijgen voor de onderliggende boodschappen en elkaar beter gaan aanvoelen.

Meer weten over het Boek?
De vierde dementie

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Beslissen voor een ander

SANYO DIGITAL CAMERA“Moet je dit nou weer zien!” Ik vind verfrommelde papiertjes tussen niet uitgepakte cadeautjes en onderop ook nog een envelop met ‘brieven van voor de oorlog’. En dan de dierbare verzameling engeltjes, de eindeloze kerstkaarten en dagboeken. Kan ik dat weggooien? En de grote familiekast met de spiegel, herinnering aan mijn jeugd. Waar moet die staan? Mijn moeder was goed in verzamelen, rubriceren en alles een plek geven. Nu niet meer, ze is het overzicht verloren. Nou moet ik voor haar beslissen. Ik bepaal waar ze afscheid van moet nemen. Pijnlijk.
Ik ben niet de enige die het moeilijk vindt beslissingen te nemen voor haar moeder met dementie; “Hoe weet ik nou wat ons mam wil? Wil ze nog naar buiten of naar de huiskamer? Doen we haar daar wel een plezier mee? “ De moeder van Alice is in de laatste fase van de dementie en spreekt nauwelijks meer. Ik mag in een reading met haar meekijken hoe ze zich voorbereidt op de dood. Muziek is belangrijk voor haar in dit proces, het lijkt wel alsof ze orgel speelt.” Alice beaamt dat “Muziek maakt haar rustig. En ja, haar handen. Het lijkt soms ook wel alsof ze piano speelt, ze beweegt steeds met haar vingers.” Wat ik zie in de reading bevestigt wat Alice al vermoedde. Haar moeder is afscheid aan het nemen van het leven.

Dit is het vrije bos
“Waar brengen jullie me naar toe? “ Mijn moeder kijkt verschrikt door het autoraampje. We hebben een hapje gegeten bij de plaatselijke pizzeria en brengen mijn moeder naar huis, de kamer in St. Jozefoord. “Ik ken het hier niet. Dat vind ik best eng.“ Ik voel de paniek van mijn moeder en kan het me zo goed voorstellen. Wat moet je toch veel vertrouwen hebben als je Alzheimer hebben. “Je woont hier nu, mam. Straks zal je het wel herkennen.” zeg ik, terwijl ik de spullen uit de auto pak. vrije bos“Jij bent niet zo goed in iets kennen, maar wel in herkennen. “ vult mijn vriend aan. Als we de poort door zijn ziet ze het ineens. “Ja, hier is het! Ik weet het weer en er staat WELKOM naast de deur.” We gaan nog een kopje koffie drinken bij het restaurant. Nog meer enthousiasme. “Dit is mijn plekje! Ik zit hier altijd.” Ik ben zo blij dat me moeder zich na een week thuis begint te voelen in dit huis. We wandelen nog een rondje door het prachtige park wat haar nieuwe woonplek omringt. “Zie je dat hek.” zegt ze “Dat andere bos is omheind en wij lopen in het vrije bos. “ Ik haal opgelucht adem. De beslissing om haar te verhuizen was goed. Hier – binnen de omheining – voelt ze zich vrij. Ook al is ze nog regelmatig boos en angstig, in de onderliggende laag is ze tevreden en voelt ze zich thuis.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie